V KZ 23/20

Sygn. akt V KZ 23/20 POSTANOWIENIE Dnia 9 lipca 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Małgorzata Gierszon SSN Przemysław Kalinowski po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 9 lipca 2020 r., zażalenia skazanego M. P. na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 maja 2020 r., sygn. akt V KO 28/20, o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 12 października 2016 r., sygn. akt II Aka (…), wobec jego oczywistej bezzasadności, postanowił utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie UZASADNIENIE W dniu 26 lutego 2020 r. wpłynął do Sądu Najwyższego kolejny własny wniosek skazanego M. P. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 12 października 2016 r., sygn. akt II AKa (…), zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II K (…). We wniosku tym skazany wskazał na, jego zdaniem, nowe dowody i fakty, które mają świadczyć o jego alibi i niepopełnieniu przez niego przypisanych mu przestępstw. 2 Sąd Najwyższy, postanowieniem z dnia 27 maja 2020 r., sygn. akt V KO 28/20, na podstawie art. 545 § 3 k.p.k., odmówił przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania wobec jego oczywistej bezzasadności. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone w całości przez skazanego M. P. . W zażaleniu zarzucił „nieuwzględnienie nowych okoliczności (dowodów) w sprawie” oraz pogwałcenie zasady prawdy materialnej. Stawiając powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o uwzględnienie wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu oraz wstrzymanie wykonania kary pozbawienia wolności. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Uznanie wniosku o wznowienie za oczywiście bezzasadny ma miejsce w sytuacji, gdy w sposób oczywisty, rzucający się w oczy, wniosek taki oparty zostanie na innych podstawach niż te, które określone zostały w przepisach rozdziału 56 Kodeksu postępowania karnego lub też żadna ze wskazanych we wniosku okoliczności nie będzie się mieściła w katalogu przesłanek zawartych w art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k. lub art. 540b k.p.k. oraz gdy nie będzie wchodzić w grę działanie sądu z urzędu (art. 542 § 3 k.p.k.). Wydając zaskarżone postanowienie Sąd Najwyższy rozważył wszystkie okoliczności podnoszone przez skazanego w jego wniosku z dnia 26 lutego 2020 r., jak również miał na uwadze treść wcześniejszych rozstrzygnięć Sądu Najwyższego w sprawach z jego wniosków o wznowienie przedmiotowego postępowania (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 14 grudnia 2017 r., sygn. akt V KO 78/17, z dnia 5 lipca 2018 r., sygn. akt V KO 9/18, z dnia 11 czerwca 2019 r., sygn. akt V KO 84/18 oraz z dnia 12 sierpnia 2019 r., sygn. akt V KO 60/19). Zasadnie Sąd Najwyższy podkreślił, iż wniosek z dnia 26 lutego 2020 r., w znacznej części, jest tożsamy, w sferze motywacyjnej, z wnioskami złożonymi wcześniej przez skazanego. Pozwala to stwierdzić, że skazany po raz kolejny usiłuje zanegować swoje sprawstwo, wskazując na naruszenia prawa, jakich rzekomo miały się dopuścić zarówno organy ścigania, jak i orzekające w jego sprawie sądy, co w istocie miało doprowadzić do błędnych ustaleń faktycznych w sprawie. Podzielić należy stanowisko wyrażone w zaskarżonym orzeczeniu, iż we wniosku z dnia 26 3 lutego 2020 r. skazany nie przedstawił jakiejkolwiek argumentacji, którą można powiązać z przesłankami koniecznymi do wznowienia postępowania. Przedstawione powody upoważniały Sąd Najwyższy, orzekający w dniu 27 maja 2020 r., do wydania, na podstawie art. 545 § 3 k.p.k., postanowienia o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie z dnia 26 lutego 2020 r., wobec jego oczywistej bezzasadności. Kierując się powyższym, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.