VI KO 42/61

SentencjaSąd Najwyższy w Izbie Karnej na posiedzeniu niejawnym, przedstawione w trybie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki pytanie prawne:"Czy uniewinnienie "odstępcy" od narodowości polskiej na podstawie art. 20 k.k. może być uznane za równoznaczne w skutkach, przewidzianych w art. 13 dekretu z dnia 28 czerwca 1946 r. (Dz. U. nr 41, poz. 237 z późn. zmianami), z uniewinnieniem z powodu okoliczności wymienionych w art. 3 tego dekretu, czy też należy traktować je na równi z uniewinnieniem z art. 4 cytowanego dekretu"uchwalił pozostawić bez odpowiedzi.Uzasadnienie faktyczneZagadnienie, z którym występuje Sąd Wojewódzki nie wymaga zasadniczej wykładni ustawy (art. 390 § 1 k.p.k.).Z przepisów art. 13 § 3 lit. "a” i "b” dekretu z dnia 28 czerwca 1946 r. o odpowiedzialności karnej za odstępstwo od narodowości w czasie wojny (Dz. U. Nr 41, poz. 237 z późn. zmianami) wynika wyraźnie, że zajęty lub znajdujący się pod dozorem i zarządem majątek "odstępcy" ulega zwróceniu temu "odstępcy" tylko w tych przypadkach, kiedy wyrok nie zawierał orzeczenia o przepadku tego majątku, a majątek ten znajduje się w posiadaniu "odstępcy" lub też gdy zgłoszenie niemieckiej ( przynależności narodowej nastąpiło w okolicznościach wymienionych w art. 3 wspomnianego dekretu.Kwestia, czy majątek znajduje się w posiadaniu "odstępcy", jest kwestią faktyczną.Jeżeli w wyroku uniewinniającym wskazano jako podstawę prawną uniewinnienia normę art. 20 § 1 k.k., to oczywiście nie może wchodzić w rachubę sytuacja, o której mowa w art. 3 cyt. dekretu.