VI KO 57/61

SentencjaSąd Najwyższy w Izbie Karnej na posiedzeniu niejawnym, po rozpoznaniu przedstawionej przez Sąd Wojewódzki w trybie art. 390 § 1 k.p.k. kwestii prawnej, wymagającej zasadniczej wykładni ustawy:"Jeżeli sprawa będąca podstawą do wszczęcia postępowania z art. 140 k.k. była rozpoznawana dwukrotnie i w odmiennym składzie i na jednej z tych rozpraw zeznania świadka nie wzbudzały zastrzeżeń, a rozbieżności zaistniały dopiero na drugiej rozprawie - to czy do sędziego rozpoznającego sprawę w tym czasie, gdy materiał sądowy nie nasuwał wątpliwości - ma zastosowanie art. 34 § 1 lit. "d” k.p.k., tzn. czy sędzia ten może być uznany za "świadka czynu", mimo że nie był bezpośrednim świadkiem złożenia fałszywych zeznań, czy odnosi się do niego zwrot: "nie może brać udziału w prowadzeniu sprawy", mimo że nie dokonywał on żadnych czynności w sprawie z określenia art. 140 k.k., czy też do tego sędziego ma zastosowanie przepis art. 37 k.p.k."postanowił pozostawić bez odpowiedzi.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy w uchwale z dnia 8 grudnia 1960 r., VI KO 61/60 (OSN 1961 r., z. II, poz. 29) wyjaśnił już, że być "świadkiem czynu" w rozumieniu art. 34 § 1 lit. "d” k.p.k. oznacza zmysłowe spostrzeganie czynu w jego całości lub też poszczególnych czynności sprawcy, składających się na czyn przestępny oraz, że z istoty rzeczy wynika, że spostrzeganie takie może być dokonywane w czasie popełniania czynu.Uchwała powyższa zawiera pełną odpowiedź na pytanie Sądu w niniejszej sprawie, pytanie to nie zawiera zatem kwestii wymagającej zasadniczej wykładni ustawy.Kwestia stosowania art. 37 k.p.k. w przedstawionej sytuacji jest kwestią faktu i jako taka nie może być przedmiotem zasadniczej wykładni ustawy przez Sąd Najwyższy.