VI KO 58/60

SentencjaSprawca czynu, opisanego niżej w pytaniu, odpowiada z art. 20 dekretu z dnia 22 października 1951 r. o dowodach osobistych w brzmieniu dekretu z dnia 20 czerwca 1956 r. (Dz. U. Nr 21, poz. 101).Sąd Najwyższy w Izbie Karnej na posiedzeniu niejawnym w związku z przedstawioną przez skład zwykły Sądu Najwyższego powiększonemu składowi tegoż Sądu do rozstrzygnięcia kwestią prawną, wymagającą zasadniczej wykładni ustawy, a mianowicie:"Czy dowód osobisty stanowi mienie ruchome w rozumieniu ustawy, a jeśli tak - czy kradzież takiego dowodu rodzi odpowiedzialność z art. 257 k.k., czy też z ustawy z 18 czerwca 1959 r. o odpowiedzialności karnej za przestępstwa przeciw własności społecznej (D4. U. Nr 36, poz. 228), bądź z innych przepisów szczególnych" -uchwalił rozstrzygnąć jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneWyrokiem Sądu Wojewódzkiego w K. z dnia 19 września 1959 r., Nr akt IX K 192/59 - między innymi - oskarżony G. R. został skazany z art. 26 k.k. w zw. z art. 257 § 1 k.k. za nakłanianie współoskarżonych J.R. i J.C. do dokonywania kradzieży dowodów osobistych.Z kolei oskarżeni R. i G. za kradzież takich dowodów zostali skazani z art. 257 § 1 k.k., bądź z art. 259 k.k.W związku z rewizją oskarżonych wyłoniła się przedstawiona w pytaniu kwestia prawna, wymagająca zasadniczej wykładni ustawy.Odpowiedzialność sprawcy kradzieży dowodu osobistego nie może kształtować się w płaszczyźnie art. 257 k.k., bądź też art. 259 k.k. Wspomniane przepisy dotyczą zaboru w celu przywłaszczenia cudzego mienia ruchomego, posiadającego wartość ekonomiczną.Pod pojęciem mienia ruchomego należy rozumieć takie przedmioty majątkowe, które mają określoną i wymierną wartość i z tego powodu mogą być przedmiotem obrotu. Takich znamion nie posiada dowód osobisty, który jest dokumentem stwierdzającym jedynie tożsamość osoby. Zabór w celu przywłaszczenia dowodu osobistego został unormowany przepisem art. 20 dekretu z dnia 22 października 1951 r. o dowodach osobistych w brzmieniu dekretu z dnia 20 czerwca 1956 r. (Dz. U. Nr 21, poz. 101), przepisem szczególnym w stosunku do art. 272 k.k., który - do wejścia w życie wspomnianego dekretu mógł mieć zastosowanie. Wprawdzie art. 20 dekretu mówi o "przywłaszczeniu" dowodu osobistego, niemniej jednak uznać należy, że przepis ten ma zastosowanie do wszelkich form jego zagarnięcia, albowiem celem dekretu jest między innymi ochrona posiadacza dowodu przed wszelkimi formami jego zaboru.