III KO 69/54

SentencjaSąd Najwyższy na posiedzeniu niejawnym w sprawie Waldemara P., osk. z art. 19 dekretu z dn. 22.X.1951 r. o dowodach osobistych (Dz. U. Nr 55, poz. 382) po wysłuchaniu wniosku Prokuratora, na podstawie art. 390 § 1 k.p.k. postanowił przedstawioną przez Sąd Wojewódzki w Olsztynie kwestię prawną wymagającą zasadniczej wykładni ustawy:"Czy przepis art. 26 ust. 1 dekretu z dn. 22.X.1951 r. o dowodach osobistych (Dz. U. Nr 55, poz. 382) zawiesza stosowanie art. 19 tego dekretu do czasu wydania przez Prezesa Rady Ministrów zarządzenia, określającego termin powstania obowiązku posiadania dowodu osobistego na obszarze danego województwa?"- rozstrzygnąć jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneW myśl art. 26 dekretu z dn. 22.X.1951 r. o dowodach osobistych (Dz. U. Nr 55, poz. 382) obowiązek posiadania dowodu osobistego powstaje dopiero po upływie określonego terminu, ustalonego przez Prezesa Rady Ministrów dla danego obszaru. Przed określeniem i upływem tego terminu dla danego obszaru osoba tam zamieszkała nie może być pociągnięta do odpowiedzialności karnej za uchylanie się od obowiązku posiadania dowodu osobistego (art. 19 przytoczonego dekretu).Z tych powodów Sąd Najwyższy rozstrzygnął jak w konkluzji postanowienia, nadmieniając, że stosowanie i utrzymywanie środka zapobiegawczego tymczasowego aresztowania w stosunku do osób, co do których czynu istnieją wątpliwości, czy posiada on cechy przestępstwa, jest niedopuszczalne.