VI KO 6/60

SentencjaSąd Najwyższy na posiedzeniu niejawnym na postawione przez Sąd Wojewódzki pytanie prawne, wymagające zasadniczej wykładni ustawy:"Czy przepis art. 193 k.p.k. odnoszący się do świadków i biegłych można w drodze analogii stosować również do oskarżonych, wezwanych na odroczonej rozprawie ustnie do osobistego stawienia się na następnej rozprawie, której termin sąd podał ustnie do wiadomości" - postanowił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktycznePrzedstawione przez Sąd Wojewódzki zagadnienie prawne powstało na tle następującej sytuacji procesowej. Sąd Powiatowy rozpatrując sprawę o występki przewidziane w art. 237 § 1 i 256 § 1 k.k., odroczył rozprawę, ogłaszając obecnym na rozprawie m.in. również oskarżonym, mającym jednego wspólnego obrońcę, nowy termin rozprawy i wezwał wszystkich obecnych do stawienia się w tym terminie bez osobnych wezwań. W nowym terminie dwie oskarżone nie stawiły się i Sąd uznając, że były one prawidłowo zawiadomione i że obecność ich nie jest obowiązkowa, wydał wyrok, który w stosunku do dwu nieobecnych oskarżonych uznał za zaoczny, mimo, iż wspomniany wspólny obrońca uczestniczył w rozprawie.Jak widać z powyższego Sąd Powiatowy przy odroczeniu rozprawy postąpił, co do zawiadomienia obecnych o nowym terminie, w sposób ustalony w ustawie w przypadku zarządzenia przez przewodniczącego przerwy w rozprawie (art. 308 § 3 k.p.k.).Przedstawione przez Sąd Wojewódzki zagadnienie dotyczy więc w swej istocie kwestii dopuszczalności zastosowania analogii z art. 308 § 3 k.p.k. do przypadku odroczenia rozprawy.W prawie procesowym analogia jest dopuszczalna w sytuacjach podobnych i gdy nie narusza praw osoby zainteresowanej.Ponieważ sytuacja przerwy rozprawy i jej odroczenia ma pewne podobieństwa (np. odroczenie może nastąpić z tych samych przyczyn, dla których zarządza się przerwy, rozprawa przerwana może być też w pewnych wypadkach prowadzona od początku - jak odroczona), a ustne, wciągnięte do protokółu rozprawy odroczonej, zawiadomienie oskarżonego o terminie nowej rozprawy w niczym nie narusza jego praw, przeto - wobec sytuacji analogicznej do określonej w art. 308 § 3 k.p.k. - w razie powiadomienia oskarżonego przez przewodniczącego ustnie na rozprawie odroczonej o terminie i miejscu następnej rozprawy, zbędne staje się osobne zawiadomienie go o tym terminie.