I KRn 401/57

SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu założonej przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego rewizji nadzwyczajnej od postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 26 maja 1956 r. wydanego w sprawie Feliksa W., oskarżonego z art. 1 § I u.k.d. i art. 1 § 3 lit. a dekretu z dn. 4.III.1953 r. (Dz. U. Nr 17, poz. 68), na podstawie art. 394 - 396, 400 i 377 lit. b k.p.k. uznał zaskarżone postanowienie za nieważne i przekazał sprawę Sądowi Najwyższemu w składzie trzech sędziów, celem rozpoznania zażalenia oskarżonego Feliksa W. na postanowienie Sądu Wojewódzkiego dla m. st. Warszawy z dnia 7 maja 1956 r. sygn. IV K. 131/56.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny. Sąd Wojewódzki dla m. st. Warszawy postanowieniem z dnia 7 maja 1956 r. postępowanie w stosunku do oskarżonego Feliksa W. umorzył oraz dowody rzeczowe: przedmioty i pieniądze uznał za przepadłe.Od powyższego postanowienia oskarżony Feliks W. złożył zażalenie.W składzie Sądu Najwyższego przy rozpoznaniu niniejszego zażalenia uczestniczyła osoba nieuprawniona do wydawania orzeczeń i dlatego postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 maja 1956 r. jest nieważne, z uwagi na przepis art. 377 lit. b, k.p.k., który w drodze analogii należy stosować również do postanowień sądowych. Kodeks postępowania karnego bowiem, ani też przepisy prawa o ustroju sądów powszechnych, nie wymieniają takich osób, które byłyby uprawnione do wydawania postanowień sądowych, a nie mogły wydawać wyroków, wobec czego należy przyjąć, że osoby nie uprawnione do wydawania wyroków nie są również uprawnione do wydawania postanowień sądowych. Z tego też względu w drodze analogii należy również przyjąć, że sądy rewizyjne są uprawnione do uznawania za nieważne w trybie określonym w art. 377 k.p.k. nie tylko wyroków, lecz i takich postanowień sądowych, w wydaniu których w składzie sądu uczestniczyła osoba nie uprawniona do orzekania.