V KRN 661/65

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia T. Majewski (sprawozdawca).Sędziowie: Z. Chełmicki, J. Dziowgo.Prokurator Generalnej Prokuratury: A. Ferenc.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Adolfa B. i Zbigniewa C., oskarżonych z art. 237 § 1 k.k. w związku z art. 1 ustawy z dnia 22 maja 1958 r. (Dz. U. Nr 34, poz. 152), po rozpoznaniu założonej przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego rewizji nadzwyczajnej od wyroku Sądu Wojewódzkiego dla Województwa Warszawskiego w Warszawie z dnia 30 czerwca 1964 r. utrzymującego w mocy wyrok Sądu Powiatowego w Pruszkowie z dnia 28 stycznia 1964 r., na podstawie art. 394-396, 400 § 4 i 378 § 1 lit. b) k.p.k.uchylił zaskarżony wyrok Sądu Wojewódzkiego dla Województwa Warszawskiego w Warszawie i sprawę przekazał temuż Sądowi do ponownego rozpoznania w instancji rewizyjnej.Wyrokiem Sądu Powiatowego w Pruszkowie z dnia 28 stycznia 1964 r. zostali skazani Adolf B. i Zbigniew C. na podstawie art. 237 § 1 k.k. w związku z art. 1 ustawy z dnia 22 maja 1958 r. (Dz. U. Nr 34, poz. 152) na karę po 4 miesiące aresztu za to, że w dniu 26 stycznia 1964 r. w O. pobili wspólnie Mieczysława S., powodując u niego lekkie obrażenia ciała.Od powyższego wyroku założyli rewizje obrońcy obu oskarżonych. Rewizje te nie zostały uwzględnione przez Sąd Wojewódzki dla Województwa Warszawskiego, który to Sąd wyrokiem z dnia 30 czerwca 1964 r. utrzymał w mocy wyrok I instancji.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd:Jak wynika z akt sprawy, Sąd Wojewódzki nie był należycie obsadzony, albowiem rozpoznawał sprawę jednoosobowo, mimo że przepis art. 18 § 2 k.p.k. wyraźnie stanowi, że sąd wojewódzki rozpoznaje środki odwoławcze w składzie trzech sędziów. Wprawdzie art. 4 ustawy z dnia 20 lipca 1950 r. o zmianie przepisów postępowania karnego (Dz. U. Nr 38, poz. 348) dopuszcza możliwość rozpoznania sprawy przez jednego sędziego w wypadkach szczególnych, mniej zawiłych i na podstawie zarządzenia prezesa sądu, jednakże w danej sprawie takiego zarządzenia nie było.Należy zatem stwierdzić, że sąd rewizyjny rozpoznający niniejszą sprawę nie był należycie obsadzony, wobec czego zaskarżony wyrok zgodnie z art. 378 § 1 lit. b) k.p.k. należało uchylić.