VI KO 67/61

SentencjaSąd Najwyższy w Izbie Karnej na posiedzeniu niejawnym, po rozpoznaniu przedstawionej przez Sąd Wojewódzki w trybie art. 390 § 1 k.p.k. kwestii prawnej wymagającej zasadniczej wykładni ustawy:"Czy oskarżony powołany do służby wojskowej obowiązany jest zawiadomić Sąd o swym nowym miejscu zamieszkania (nr jednostki wojskowej i miejscowość, w której ona stacjonuje), a to pod rygorem art. 191 k.p.k."uchwalił, jak wyżej.Uzasadnienie faktycznePytanie Sądu Wojewódzkiego dotyczy oskarżonego, który od skazującego go z art. 215 § 1 k.k. wyroku założył rewizją przez swego obrońcę, a następnie przed wyznaczeniem rozprawy rewizyjnej został powołany do czynnej służby wojskowej o miejscu jej pełnienia nie zawiadomił Sądu.W użytym w przepisie art. 191 k.p.k. zwrocie: "zmieniła następnie miejsce zamieszkania i nie zawiadomiła o tym sądu", punkt ciężkości położyć należy na słowa "nie zawiadomiła". Nie jest zatem istotne, w jakich warunkach strona zmieniła miejsce zamieszkania. Znaczenie ma jedynie okoliczność, czy w związku ze zmianą zamieszkania strona miała ograniczoną możność zawiadomienia sądu o tej zmianie lub nie miała jej w ogóle.Osoba powołana do służby wojskowej otrzymuje wezwanie zawierające dokładne wskazanie miejsca i czasu zgłoszenia się do służby wojskowej na pewien czas naprzód i wówczas ma możność zawiadomienia sądu o zmianie miejsca swego pobytu; poza tym ma ona nie krępowaną swobodę dokonania wspomnianego zawiadomienia również i w czasie gdy służbę wojskową już odbywa.Niezawiadomienie zatem sądu o zmianie adresu w tych warunkach przez oskarżonego, który wniósł rewizję, sprowadza następstwa przewidziane w art. 191 k.p.k.