VI KO 70/59

SentencjaSąd Najwyższy na posiedzeniu niejawnym, na postawione przez Sąd Wojewódzki pytanie prawne:"Czy wyrażenie "jeżeli zniesławienie popełniono w druku", użyte w § 4 art. 5 ustawy z 20 lipca 1950 r. (Dz. U. Nr 38, poz. 348 z późn. zmianami), należy rozumieć ściśle pod kątem widzenia określonej techniki drukarskiej, czy też szeroko, biorąc pod uwagę przede wszystkim fakt szerokiego rozpowszechnienia zniesławienia drogą powielenia pisma w dowolny sposób techniczny, np. przez użycie tzw. cyklostylu" -uchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneWedług przepisu art. 5 § 1 ustawy z 20 lipca 1950 r. (w brzmieniu noweli z 28 marca 1958 r. - Dz. U. Nr 18, poz. 76) sąd powiatowy rozpoznaje w trybie uproszczonym m. in. sprawy o przestępstwa zagrożone karą pozbawienia wolności do dwóch lat lub grzywną albo obiema tymi karami łącznie, niezależnie od kar dodatkowych i środków zabezpieczających. Nie podlegają jednak temu rozpoznaniu m.in. sprawy o przestępstwo z art. 255 k.k., jeżeli zniesławienie popełniono w druku lub na zebraniu publicznym (§ 4 powołanego art. 5).Jak widać z powyższego, ustawa stawia na równi zniesławienie w druku i zniesławienie, którego dopuszczono się na zebraniu publicznym. Obydwie bowiem te postacie zniesławienia, ze względu na sposób i okoliczności popełnienia, szczególnie sprzyjają szerokiemu rozpowszechnianiu się wiadomości uwłaczających czci.Ustawa mówi o zniesławieniu, które popełniono "w druku". Słowa "druk" użyto więc nie tylko w sensie określenia pisma drukowanego, lecz również dla oznaczenia każdego wytworu graficznego, odbitego sposobem mechanicznym lub środkami chemicznymi, a przeznaczonego do rozpowszechnienia.