VI KO 8/62

SentencjaSąd Najwyższy w Izbie Karnej na posiedzeniu niejawnym, przedstawioną przez Sąd Wojewódzki kwestię prawną, a mianowicie:"Czy osoba chora, korzystająca z zasiłku chorobowego na podstawie ustawy o ubezpieczeniu społecznym z 28 marca 1933 r. i pobierająca ten zasiłek, dopuszcza się w tym zakresie wyłudzenia mienia społecznego w rozumieniu przepisu art. 1 § 1 ustawy z 18.VI.1959 r. o odpowiedzialności karnej za przestępstwa przeciw własności społecznej (Dz. U. Nr 36, poz. 228), jeżeli jednocześnie w okresie choroby podejmuje pracę w innym przedsiębiorstwie, gdzie otrzymuje pełne wynagrodzenie za pracę"uchwalił pozostawić bez odpowiedzi.Uzasadnienie faktyczneZagadnienie, z którym występuje Sąd Wojewódzki, mieści się w ramach ogólnej kwestii czy wyłudzenia mienia cudzego lub społecznego można dopuścić się również przez zaniechanie. W przypadku niniejszym chodzi o niezawiadomienie przez ubezpieczonego instytucji wypłacającej mu zasiłek chorobowy, iż w tym samym okresie wykonuje on pracę zarobkową, powodującą utratę prawa do zasiłku, który pobiera. Wobec tego, że o przestępstwie popełnionym przez zaniechanie wolno mówić wtedy tylko, gdy sprawca nie wypełnił określonego, ciążącego na nim obowiązku prawnego, rozstrzygnięcie zagadnienia przedstawionego przez Sąd Wojewódzki zależy od ustalenia czy oskarżony miał obowiązek prawny zawiadomienia o wspomnianym zatrudnieniu, w szczególności - czy obowiązek taki nakłada na ubezpieczonego ta lub inna norma prawna. Ustalenie w tym zakresie nie może być uważane za problem "zasadniczej wykładni ustawy", o której stanowi art. 390 § 1 k.p.k.Ponadto na udzielenie odpowiedzi przez Sąd Najwyższy nie pozwala fakt, iż uzasadnienie postanowienia Sądu Wojewódzkiego o przedstawieniu pytania prawnego świadczy, iż Sąd ten ma w danej kwestii wyrobione zdanie. W tej sytuacji trudno mówić o potrzebie udzielenia przez Sąd Najwyższy tej pomocy sądowi rewizyjnemu w orzekaniu, jaka następuje w granicach zakreślonych w art. 390 § 1 k.p.k.