VI KZP 28/67

Skład orzekającyPrzewodniczący: Prezes F. Wróblewski.Sędziowie: K. Grzebuła (sprawozdawca), A. Kafarski (współsprawozdawca), J. Matysiak, A. Pyszkowski, K. Wagner, J. Zembaty.Prokurator Generalnej Prokuratury: T. Guzkiewicz.SentencjaSąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniach niejawnych w dniach 14 i 28 kwietnia 1967 r. oraz w dniach 12 i 16 maja 1967 r. złożonego w trybie art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. Nr 11, poz. 54) wniosku Prokuratora Generalnego PRL z dnia 8 marca 1967 r. o wyjaśnienie przepisu art. 27 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o przekazaniu niektórych drobnych przestępstw jako wykroczeń do orzecznictwa karno-administracyjnego (Dz. U. Nr 23, poz. 149) co do tego:"czy przepis art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 1951 r. o orzecznictwie karno-administracyjnym (tekst jednolity: Dz. U. z 1966 r. Nr 39, poz. 233) ma w związku z art. 27 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. (Dz. U. Nr 23, poz. 149) zastosowanie w drodze analogii również do pokrzywdzonego nieobecnego na rozprawie, a w wypadku jego nieletności - do jego ojca, matki lub opiekuna?"po wysłuchaniu wniosku prokuratora,uchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneArt. 44 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 1951 r. o orzecznictwie karno-administracyjnym (tekst jednolity: Dz. U. z 1966 r. Nr 39, poz. 233) stanowi, że od orzeczeń, nakazów karnych, a także od postanowień wydanych na podstawie art. 18 ustęp 3 i art. 25 ustęp 3 tej ustawy obwiniony, ukarany, jego obrońca, prokurator, organ Milicji Obywatelskiej albo organ, który złożył wniosek o ukaranie, mają prawo w terminie tygodniowym od dnia ogłoszenia lub doręczenia orzeczenia, nakazu karnego albo postanowienia odwołać się do kolegium wojewódzkiego, a w wypadkach, o których mówi ustęp 2 tegoż art. 44, zażądać skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego. Natomiast w sprawach o czyny określone w art. 1-10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. (Dz. U. Nr 23, poz. 149) prawo do składania odwołania do kolegium wojewódzkiego i żądania skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego zostało przyznane również pokrzywdzonemu (art. 27 § 1 tejże ustawy).Przyznając prawo odwołania się pokrzywdzonemu, ostatnio cytowana ustawa nie przewiduje doręczenia z urzędu odpisu orzeczenia pokrzywdzonemu nieobecnemu na rozprawie, a w wypadku nieletności pokrzywdzonego - jego ojcu, matce lub opiekunowi.Przepis art. 35 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 1951 r. (tekst jednolity: Dz. U. z 1966 r. Nr 39, poz. 233) stanowi, że odpis orzeczenia doręcza się z urzędu obwinionemu wtedy tylko, gdy zostało ono wydane zaocznie.Pojęcie zaoczności w postępowaniu karnym wiąże się z niestawiennictwem tylko oskarżonego na rozprawę przed sądem lub obwinionego na rozprawę przed kolegium.Również ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. (Dz. U. Nr 23, poz. 149), nowelizując w szerokim zakresie przepisy ustawy z dnia 15 grudnia 1951 r. (tekst jednolity: Dz. U. z 1966 r. Nr 39, poz. 233), nie uregulowała odmiennie tej kwestii.W związku z tym należało udzielić odpowiedzi jak w sentencji.