VI KZP 32/82

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia W. Żebrowski. Sędziowie: L. Jax, M. Szczepański (sprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: A. Kabat.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Józefa C., oskarżonego z art. 181 § 1 i art. 182 § 1 w zw. z art. 59 § 1 k.k., po rozpatrzeniu przekazanego na podstawie art. 390 § 1 k.p.k. postanowieniem Sądu Wojewódzkiego w Krakowie z dnia 7 września 1982 r. zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:"Czy popełnienie po dniu 13 grudnia 1981 r., a przed złożeniem stosownego dobrowolnego oświadczenia, przewidzianego w art. 5 pkt 2 dekretu z 12 grudnia 1981 r. o przebaczeniu i puszczeniu w niepamięć niektórych przestępstw i wykroczeń (Dz. U. Nr 29, poz. 158), wykroczenia, będącego wyrazem naruszenia porządku prawnego i zasad współżycia społecznego, stanowi przeszkodę do zastosowania art. 5 pkt 2 cytowanego wyżej dekretu i umorzenia postępowania o występki określone w art. 181 § 1 i art. 182 § 1 k.k., popełnione przed dniem 13 grudnia 1981 r.?"uchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneZgodnie z art. 5 ust. 1-3 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o przebaczeniu i puszczeniu w niepamięć niektórych przestępstw i wykroczeń (Dz. U. Nr 29, poz. 158), postępowania karnego nie wszczyna się, a wszczęte umarza, jeżeli chodzi o przestępstwa określone w art. 1 ust. 1-2 tego dekretu, przy czym w odniesieniu do przestępstw wymienionych w art. 1 ust. 1 zachodzić musi choćby jedna z przesłanek wymienionych w art. 3 pkt 1-3 tego dekretu. Zgodnie z art. 5 ust. 2 cytowanego dekretu, warunkiem umorzenia postępowania jest m.in. zaniechanie przez sprawcę przestępczej działalności, a ponadto złożenie dobrowolnie pisemnego zobowiązania o przestrzeganiu porządku prawnego i szanowaniu zasad współżycia społecznego, przy czym owe oświadczenie musi być złożone przed uprawomocnieniem się orzeczenia.Przypomnieć trzeba, że - zgodnie z art. 7 tego dekretu - podjęcie umorzonego poprzednio postępowania możliwe jest tylko wtedy, gdy po uprawomocnieniu się orzeczenia o umorzeniu postępowania na podstawie art. 5 ust. 2 lub 3 tego dekretu sprawca zostanie skazany za przestępstwo podobne na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Inaczej mówiąc - ustawodawca unicestwienie skutków abolicji powiązał nie tylko z popełnieniem nowego przestępstwa podobnego, ale także ze skazaniem na karę bezwzględnego pozbawienia wolności. Oznacza to m.in., że popełnienie wykroczenia nie unicestwia abolicji. Reasumując należy stwierdzić, że w sytuacji przedstawionej w pytaniu nie zachodzą przeszkody do zastosowania abolicji, jeżeli oczywiście wystąpi choćby jedna z przesłanek wymienionych w art. 3 omawianego dekretu.