VI KZP 39/72

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia Z. Neumann (sprawozdawca). Sędziowie: M. Budzianowski, A. Pyszkowski. Prokurator Prokuratury Generalnej: J. Pozorski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Kazimierza G., oskarżonego z art. 156 § 2 k.k. w związku z art. 59 § 1 i art. 60 § 1 k.k., po rozpoznaniu przekazanego na podstawie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki w Gdańsku postanowieniem z dnia 6 maja 1972 r. do rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:"Czy istnieje powrót do przestępstwa w rozumieniu art. 60 § 1 k.k., jeżeli sprawca poprzednio skazany za przestępstwo - określone w art. 263 § 1 k.k. z 1932 r. - o charakterze chuligańskim na karę pozbawienia wolności powyżej 6 miesięcy popełni przed upływem 5 lat od odbycia tej kary przestępstwo określone w art. 156 § 2 k.k. również o charakterze chuligańskim?"i po wysłuchaniu wniosku prokuratorauchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktycznePowrotem do przestępstwa w rozumieniu art. 60 § 1 k.k. jest popełnienie przez sprawcę w warunkach określonych w tym przepisie nowego umyślnego przestępstwa podobnego do poprzednio popełnionego umyślnego przestępstwa, za które sprawca był skazany.Zauważyć przy tym należy, że - wbrew poglądowi wyrażonemu przez Sąd Wojewódzki w Gdańsku w uzasadnieniu swego postanowienia - również określony w art. 60 § 2 k.k. powrót do przestępstwa (wielokrotna recydywa) polega na ponownym popełnieniu przez sprawcę umyślnego przestępstwa podobnego, chociażby do jednego z umyślnych przestępstw, za które był skazany, z tym jednak zastrzeżeniem, że przewidziane tym przepisem zaostrzenie kary wraz z innymi rygorami ustawowymi (art. 62 § 2 k.k.) dotyczy tylko tych sprawców, którzy w warunkach wskazanych w tym przepisie popełnili nowy występek z chęci osiągnięcia korzyści majątkowej albo o charakterze chuligańskim.Podobieństwo zatem ponownego przestępstwa umyślnego do poprzednio popełnionego umyślnego przestępstwa, za które sprawca był skazany, stanowi istotny element, który - łącznie z pozostałymi przesłankami ustawowymi przewidzianymi w art. 60 § 1 albo w art. 60 § 2 k.k. - stanowi podstawę do przypisania sprawcy powrotu do przestępstwa w rozumieniu tych przepisów.Co należy rozumieć przez przestępstwo podobne, wyjaśnia ustawa w przepisie art. 120 § 2 k.k.Występki określone w art. 263 § 1 k.k. z 1932 r. (art. 212 § 1 k.k. z 1969 r.) oraz w art. 156 § 2 k.k. z 1969 r. skierowane są przeciwko różnym i nie zbliżonym rodzajowo dobrom chronionym prawem, a zatem przestępstwa te, choćby obydwa miały charakter chuligański, mogą być uznane za podobne jedynie w wypadku, gdy zostały popełnione z takich samych pobudek.Kwestia ta została szczegółowo wyjaśniona w uchwale powiększonego składu Sądu Najwyższego z dnia 27 lipca 1972 r. - VI KZP 57/71 (OSNKW 1972, nr 10, poz. 149).