VI KZP 4/70

Skład orzekającyPrzewodniczący: Prezes F. Wróblewski. Sędziowie: M. Budzianowski, H. Kempisty (sprawozdawca), J. Matysiak, A. Pyszkowski (współsprawozdawca), J. Szamrej, K. Wagner.Prokurator Prokuratury Generalnej: T. Guzkiewicz.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu złożonego przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 1970 r., na podstawie art. 29 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. Nr 11, poz. 54), wniosku o wyjaśnienie przez skład siedmiu sędziów pytania prawnego:"Czy przepis art. 298 k.p.k. jest przepisem szczególnym, wyłączającym stosowanie art. 105 § 1 i 2 k.p.k., czy też przepisy te "nakładają się" na siebie i uzupełniają?"i po wysłuchaniu wniosku prokuratorauchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktycznePrzepis art. 105 k.p.k., określający sposób postępowania w wypadku, gdy pismo procesowe nie odpowiada wymaganiom formalnym, nawiązuje do wymagań formalnych przewidzianych w art. 104 k.p.k. lub w przepisach szczególnych. Te wymagania formalne odnoszą się do wszystkich aktów oskarżenia, skoro dotyczą one wszelkich pism procesowych. Jednakże przepis art. 298 k.p.k. wprowadza szczególne uregulowanie dla sytuacji, gdy akt oskarżenia wnoszony w postępowaniu zwyczajnym nie odpowiada wymaganiom art. 295-297 k.p.k. albo gdy nie dołączono odpowiedniej liczby odpisów tego aktu oskarżenia. Wynika z powyższego, że przepisem art. 298 k.p.k. nie zostały objęte braki formalne aktu oskarżenia, o których mowa w art. 104 k.p.k., i wobec tego w razie ich stwierdzenia będzie miał zastosowanie art. 105 k.p.k.Tak więc art. 298 k.p.k. zawiera odmienne uregulowanie tylko w zakresie nim objętym, co w konsekwencji oznacza, że wyłącza on zastosowanie w tym zakresie art. 105 k.p.k.