VI KZP 41/66

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia A. Pyszkowski.Sędziowie: J. Pustelnik, J. Zembaty (sprawozdawca).Prokurator Generalnej Prokuratury: H. Rajzman.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Kazimierza M., oskarżonego z art. 2 § 1 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 228), w zakresie przedstawionej na podstawie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki w Olsztynie z dnia 24 maja 1966 r. kwestii prawnej wymagającej zasadniczej wykładni ustawy:"Czy o warunkowym zawieszeniu wykonania kary względem osób skazanych z przepisów ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 228) rozstrzyga wyłącznie art. 8 tej ustawy, czy też należy uwzględnić przepis art. 61 § 3 k.k.?"po wysłuchaniu wniosku Prokuratora Generalnej Prokuratury uchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktycznePrzepis art. 8 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 228), stanowiący o warunkowym zawieszeniu wykonania kary i dopuszczający je tylko ze względu na wyjątkowe okoliczności konkretnego wypadku oraz pod warunkiem pokrycia szkody wyrządzonej przestępstwem, nie wprowadza zmian do zasad tej instytucji określonych w art. 61 § 1-3 k.k., lecz zawiera tylko dalsze ograniczenie możliwości jej stosowania. W myśl tego przepisu, do zastosowania warunkowego zawieszenia wykonania kary nie wystarczy zatem sama dodatnia prognoza na przyszłość co do możliwości popełnienia przez oskarżonego nowego przestępstwa, ale muszą jeszcze zachodzić wyjątkowe okoliczności danego wypadku i pokrycie szkody wyrządzonej przestępstwem.Podobnie art. 6 (jak również art. 7) ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r., zachowując postać recydywy przyjętą w art. 60 k.k. (popełnienie przestępstwa określonego w art. 1 § 1 oraz w art. 2 § 1 i 2 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. w ciągu 5 lat po odbyciu w całości lub przynajmniej w trzeciej części kary za zagarnięcie mienia społecznego lub indywidualnego - jest popełnieniem nowego przestępstwa, należącego do tego samego rodzaju co poprzednie), wprowadza dodatkowo inną jej postać, polegającą na popełnieniu wymienionych przestępstw w ciągu 5 lat od dnia prawomocnego skazania. Ta jednak postać recydywy wchodzi w rachubę jedynie w tych wypadkach, gdy sprawca odbył mniej niż trzecią część kary za poprzednie przestępstwo albo w ogóle jej nie odbywał. W stosunku do tych sprawców przepis art. 61 § 3 k.k. stanowiący, że warunkowego zawieszenia wykonania kary nie stosuje się do osób wymienionych w art. 60, nie może więc mieć zastosowania, ze względu bowiem na brak stosownego odbycia kary nie są one tymi osobami.Jeżeli natomiast osoby, o których mowa w art. 6 i 7 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r., dopuściły się wymienionego w tych przepisach przestępstwa w ciągu 5 lat po odbyciu w całości lub przynajmniej w trzeciej części kary za zagarnięcie mienia społecznego lub indywidualnego, to są one zarazem osobami wymienionymi w art. 60 k.k. i wobec tego art. 61 § 3 k.k. ma do nich zastosowanie. Wynika to również z ust. VI pkt 1 wytycznych wymiaru sprawiedliwości i praktyki sądowej w zakresie prawidłowego stosowania przepisów ustawy z dnia 18 czerwca 1959 roku o odpowiedzialności karnej za przestępstwa przeciw własności społecznej (Dz. U. Nr 36, poz. 228) oraz przepisów ustawy z dnia 21 stycznia 1958 r. o wzmożeniu ochrony mienia społecznego przed szkodami wynikającymi z przestępstwa (Dz. U. Nr 4, poz. 11) (OSNKW z. III z 1962 r., poz. 37).Z tych względów na pytanie prawne Sądu Wojewódzkiego należało udzielić odpowiedzi jak w konkluzji uchwały.