VI KZP 8/74

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia A. Pyszkowski. Sędziowie: M. Budzianowski (sprawozdawca), J. Pustelnik.Prokurator Prokuratury Generalnej: A. Ferenc.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Ryszarda Z. i innych, oskarżonych z art. 208 k.k., po rozpoznaniu przedstawionego na podstawie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki w Białymstoku postanowieniem z dnia 15 lutego 1974 r. zagadnienia prawnego:"Czy w rozumieniu art. 363 § 2 k.p.k. znajduje uzasadnienie zasądzenie od skazanego odpowiedniego odszkodowania pieniężnego na rzecz zakładu ubezpieczeń, który pokrył szkodę z tytułu ubezpieczenia mienia prywatnego przed kradzieżą z włamaniem?"i po wysłuchaniu wniosku prokuratorauchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktycznePrzepis art. 363 § 1 k.p.k. przewiduje obligatoryjne zasądzenie z urzędu odszkodowania pieniężnego odpowiadającego wartości zagarniętego mienia społecznego na rzecz pokrzywdzonej instytucji państwowej lub społecznej lub na rzecz zakładu ubezpieczeń, jeżeli zakład ten pokrył szkodę wyrządzoną pokrzywdzonej instytucji tym przestępstwem.W myśl art. 363 § 2 k.p.k., gdy szkoda w mieniu społecznym została wyrządzona innym przestępstwem niż zagarnięcie, sąd nie ma obowiązku, lecz uprawnienie do zasądzenia z urzędu odpowiedniego odszkodowania pieniężnego na rzecz pokrzywdzonej instytucji państwowej lub społecznej albo na rzecz zakładu ubezpieczeń, jeżeli pokrył on szkodę wyrządzoną tej instytucji.Z przedstawionych unormowań zatem wynika, że zarówno obowiązek, jak i uprawnienie sądu do zasądzenia odszkodowania na rzecz zakładu ubezpieczeń dotyczą wyłącznie wypadków, gdy zakład ten pokrył szkodę wyrządzoną w mieniu społecznym. Fakt ubezpieczenia mienia prywatnego nie zmienia charakteru tego mienia. Pozostaje ono nadal mieniem prywatnym. Dlatego też pokrycie przez zakład ubezpieczeń szkody wyrządzonej w tym mieniu nie daje podstawy do zasądzenia w trybie art. 363 k.p.k. odszkodowania na rzecz tego zakładu.