VII KZP 21/77

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Bratoszewski. Sędziowie: J. Pustelnik, W. Żebrowski (sprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: A. Kabat.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Kazimierza C., oskarżonego z art. 203 § 2 k.k., po rozpoznaniu przekazanego w trybie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki w Zielonej Górze postanowieniem z dnia 29 marca 1977 r. zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:"Czy art. 292 § 1 k.k. wyłącza możliwość orzeczenia kary przewidzianej w art. 34 § 1, 2 i 3 k.k. wobec sprawcy, który w chwili dokonania czynu nie był żołnierzem?"i po wysłuchaniu wniosku prokuratorauchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneWedług art. 289 § 1 k.k. przepisy części ogólnej i szczególnej kodeksu karnego stosuje się do żołnierzy, jeżeli część wojskowa tego kodeksu nie zawiera przepisów odmiennych. Przepis części wojskowej kodeksu karnego, a mianowicie art. 292 § 1, jest przepisem odmiennym, ponieważ zakazuje stosowania wobec żołnierzy art. 33-35 k.k. Żołnierzem zaś według art. 289 § 2 k.k. jest osoba pełniąca czynną służbę wojskową.Przewidziany w art. 292 § 1 k.k. zakaz stosowania wobec żołnierzy art. 33-35 k.k. podyktowany jest tym, że charakter i swoistość służby wojskowej wyłączają możliwość wykonania względem nich kary ograniczenia wolności w postaci przyjętej przez wymienione normy części ogólnej kodeksu karnego. Mając na względzie powyższy cel art. 292 § 1 k.k., należy przyjąć, że przewidziany w nim zakaz stosowania wobec żołnierzy art. 33-35 k.k. jest zależny nie od chwili popełnienia czynu, lecz od statusu sprawcy w chwili orzekania, a zatem odnosi się także do żołnierza, który odpowiada za czyn popełniony przed przystąpieniem do pełnienia czynnej służby wojskowej.Słuszność takiego stanowiska wynika zresztą wprost z art. 292 § 1 k.k., który nie przewiduje żadnych wyjątków od zawartego w nim zakazu stosowania wobec żołnierzy kary ograniczenia wolności, określonej w art. 33-35 k.k.