I NSP 113/20

Sygn. akt I NSP 113/20 POSTANOWIENIE Dnia 22 września 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Joanna Lemańska (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Tomasz Demendecki SSN Paweł Księżak w sprawie ze skargi M. T. na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki w sprawie toczącej się przed Sądem Apelacyjnym w (…) pod sygn. akt I ACa (…) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 22 września 2020 r. odrzuca skargę. UZASADNIENIE M. T. (dalej: skarżąca) wnioskiem z dnia 28 listopada 2019 r., działając w imieniu własnym, na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze strony na naruszenie prawa do rozpoznawania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (t.j. Dz.U. 2018, poz. 75 z późn. zm.; dalej: ustawa o skardze na naruszenie prawa strony), złożyła skargę na przewlekłość postępowania apelacyjnego toczącego się przed Sądem Apelacyjnym w (…) I Wydział Cywilny pod sygn. akt I ACa (…) Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. 2 Zgodnie z art. 871 § 1 i 2 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych, chyba że stroną, jej organem, jej przedstawicielem ustawowym lub pełnomocnikiem jest sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, a także gdy stroną, jej organem lub jej przedstawicielem ustawowym jest adwokat, radca prawny lub radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis ten znajduje zastosowanie również w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi na przewlekłość postępowania, jeżeli do jej rozpoznania właściwy jest Sąd Najwyższy (uchwała Sądu Najwyższego z 16 listopada 2004 r., III SPP 42/04, OSNP 2005, nr 5, poz. 71 - zasada prawna). Z treści skargi nie wynikało, aby skarżąca należała do kręgu podmiotów uprawnionych do samodzielnego działania przed Sądem Najwyższym (art. 871 § 2 k.p.c.), dlatego skarga, jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu (art. 871 w związku z art. 9 ust. 2 ustawy o naruszeniu prawa strony). Z tych względów, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.