I NSP 134/20

Izba Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych2020-09-23

Skład orzekający: Janusz Niczyporuk, Aleksander Stępkowski, Maria Szczepaniec

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarga na przewlekłość postępowania może dotyczyć postępowania w przedmiocie skargi na przewlekłość?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy uznał, że skarga na przewlekłość postępowania nie może dotyczyć postępowania w przedmiocie skargi na przewlekłość, ponieważ ustawa o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki zawiera zamknięty katalog postępowań, których może dotyczyć taka skarga. Ponadto, środek ten wnosi się w toku postępowania, w którym miało dojść do przewlekłości, co wyklucza jego zastosowanie do samego postępowania o stwierdzenie przewlekłości.
Stan faktyczny
E. J. wniosła skargę na przewlekłość postępowania przed Sądem Apelacyjnym, które dotyczyło wcześniejszej skargi na przewlekłość postępowania przed Sądem Rejonowym i Sądem Okręgowym. Skarżąca domagała się stwierdzenia przewlekłości, zasądzenia kwoty pieniężnej, zobowiązania sądu do rozpoznania sprawy w określonym terminie i zwrotu kosztów. Sąd Najwyższy rozpoznał skargę na posiedzeniu niejawnym.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy pozostawił skargę bez rozpoznania i zwolnił skarżącą od wydatków postępowania, obciążając nimi Skarb Państwa.

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt I NSP 134/20 POSTANOWIENIE Dnia 23 września 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Janusz Niczyporuk (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Aleksander Stępkowski SSN Maria Szczepaniec w sprawie ze skargi E. J. na przewlekłość postępowania przed Sądem Apelacyjnym w (…) w sprawie o sygn. akt II S (…) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 23 września 2020 r.: 1. pozostawia skargę bez rozpoznania; 2. zwalnia skarżącą od wydatków postępowania, obciążając nimi Skarb Państwa. UZASADNIENIE E. J. pismem z 15 lipca 2020 r., doręczonym do Sądu Najwyższego 27 lipca 2020 r., wniosła skargę na przewlekłość postępowania przed Sądem Apelacyjnym w (...) w sprawie o sygn. akt II S (...), w którym Sąd ten oddalił skargę na przewlekłość postanowieniem z dnia 15 lipca 2020 r. w postępowaniu sądowym toczącym się przed Sądem Rejonowym w O. zakończonym postanowieniem o sygn. akt II K (...) (wcześniej II K (...)) i Sądem Okręgowym w W. zakończonym postanowieniem o sygn. akt IV Ka (...). Domagając się stwierdzenia przewlekłości postępowania skarżąca wniosła o zasądzenie na jej rzecz kwoty 20.000 zł, zobowiązanie Sądu Apelacyjnego w (...) do rozpoznania sprawy w terminie 3 miesięcy i zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. 2 Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skargę należy pozostawić bez rozpoznania. W orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowany jest pogląd, że art. 3 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (t.j. Dz.U. 2018, poz. 75, dalej: ustawa o skardze na przewlekłość) zawiera zamknięty katalog postępowań, których może dotyczyć skarga o stwierdzenie przewlekłości w sprawie (postanowienia Sądu Najwyższego: z 6 grudnia 2011 r., KSP 11/11, z 9 stycznia 2018 r., KSP 21/17, z 12 stycznia 2017 r., WSP 2/16). Skoro w katalogu tym nie zostało wymienione postępowanie o stwierdzenie naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, nie jest dopuszczalne wniesienie skargi, której przedmiotem jest takie postępowanie. Co więcej, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość, środek ten wnosi się w toku postępowania w sprawie, w której miało dojść do przewlekłości. E. J. w niniejszym postępowaniu wniosła skargę na przewlekłość postępowania zakończonego przez Sąd Apelacyjny w (...) postanowieniem z dnia 15 lipca 2020 r., tym samym, zarówno ze względu na brzmienie art. 3 jak i art. 5 ust. 1 a contrario ustawy o skardze na przewlekłość, skarga niniejsza jest nie dopuszczalna z mocy ustawy, co z kolei obliguje do pozostawienia jej bez rozpoznania, stosownie do treści art. 430 § 1 k.p.k. w zw. z art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość. Z tego względu należało orzec jak w pkt. I sentencji. Rozstrzygnięcie z pkt. II uzasadnia treść art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. i art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość. Uiszczenie ich przez skarżącą byłoby zbyt uciążliwe ze względu na fakt, że jest ona osobą niepełnosprawną. Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia. 3

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 3art. 5 ust. 1art. 430 § 1 KPKart. 8 ust. 2art. 624 § 1 KPKart. 634 KPK§ 1

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 29.07.2026. · PDF źródłowy