I NSP 153/20

Sygn. akt I NSP 153/20 POSTANOWIENIE Dnia 28 października 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Aleksander Stępkowski (przewodniczący) SSN Tomasz Demendecki (sprawozdawca) SSN Oktawian Nawrot w sprawie ze skargi P. W. na przewlekłość postępowania przed Sądem Apelacyjnym w (…) w sprawie o sygn. akt I ACa (…) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 28 października 2020 r. postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE P. W. (dalej: skarżący) pismem z 18 września 2020 r., działając w imieniu własnym wniósł skargę na przewlekłość postępowania sygn. akt I ACa (...) toczącego się przed Sądem Apelacyjnym w (...), którego przedmiotem jest apelacja skarżącego od wyroku Sądu Okręgowego w P. z 5 grudnia 2018 r. sygn. akt I C (...). Skarżący wniósł o: - stwierdzenie przewlekłości postępowania w sprawie toczącej się przed Sądem Apelacyjnym w (...) pod sygn. akt I ACa (...); - zobowiązanie Sądu Apelacyjnego w (...) na podstawie art. 12 ust. 3 ustawy z 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez 2 prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (jednolity tekst: Dz.U. z 2018 r., poz. 75 ze zm., dalej jako: ustawa o skardze na przewlekłość postępowania), do wyznaczenia terminu rozprawy w sprawie o sygn. akt I Aca (...), na termin przypadający w przeciągu miesiąca od dnia wydania orzeczenia w postępowaniu wywołanym niniejszą skargą; - przyznanie na rzecz skarżącego od Skarbu Państwa (sądu prowadzącego postępowanie), na podstawie art. 12 ust. 4 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania, sumy pieniężnej w wysokości 5 000 zł; - zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz skarżącego kosztów postępowania wywołanego wniesioną skargą. Skarżący wskazał, że akta wraz z apelacją zostały przekazane do Sądu Apelacyjnego w (...), gdzie sprawa została zarejestrowana 20 września 2019 r. pod sygn. akt I ACa (...). Pomimo, że od złożenia apelacji minęło ponad półtora roku, nadal nie ma wyznaczonego terminu posiedzenia. Przedłużający się termin rozpoznania apelacji w ocenie skarżącego naraża go na szkodę, bowiem na podstawie zaskarżonego wyroku powódka wszczęła przeciwko niemu szereg postępowań, które spowodowały bardzo złą sytuację materialną skarżącego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość, strona może wnieść skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i prawnych, albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania). Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość, jeżeli skarga dotyczy przewlekłości postępowania przed sądem apelacyjnym lub Sądem Najwyższym – właściwy do jej rozpoznania jest Sąd Najwyższy. W sprawach nieuregulowanych w ustawie o skardze na naruszenie prawa strony do 3 rozpoznawania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki do postępowania toczącego się na skutek skargi sąd stosuje odpowiednio przepisy o postępowaniu zażaleniowym obowiązujące w postępowaniu, którego skarga dotyczy (art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość). W przypadku skargi rozpoznawanej przez Sąd Najwyższy w tym postępowaniu niezbędne jest sięgnięcie do przepisów o postępowaniu zażaleniowym w sprawach cywilnych regulujących zdolność postulacyjną strony. Zgodnie z art. 3941 § 3 k.p.c., do postępowania toczącego się przed Sądem Najwyższym na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio m.in. przepis art. 3986 § 3 k.p.c. Zażalenie powinno być sporządzone przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c., chyba że stroną, jej przedstawicielem ustawowym lub pełnomocnikiem jest sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, a także gdy stroną lub jej przedstawicielem ustawowym jest adwokat lub radca prawny (art. 871 § 2 k.p.c.). We wcześniejszym stanie prawnym powyżej przedstawiony pogląd został potwierdzony w mającej moc zasady prawnej uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 16 listopada 2004 r., III SPP 42/04. Stwierdzono w niej, że do skargi na przewlekłość postępowania, uregulowanej w ustawie z 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznawania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki, rozpoznawanej przez Sąd Najwyższy w sprawie cywilnej stosuje się przymus adwokacko-radcowski. Tak więc skarga – w zakresie, w którym właściwym do rozpoznania jest Sąd Najwyższy – wniesiona z pominięciem przymusu adwokacko-radcowskiego, podlega odrzuceniu na podstawie art. 9 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c., w zw. z 3986 § 3 k.p.c. i art. 871 § k.p.c.