I NSP 164/19

Sygn. akt I NSP 164/19 POSTANOWIENIE Dnia 26 listopada 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Widło (przewodniczący) SSN Marcin Łochowski SSN Oktawian Nawrot (sprawozdawca) w sprawie ze skargi J.K. z udziałem Skarbu Państwa - Prezesa Sądu Apelacyjnego w (…) na przewlekłość postępowania przed Sądem Apelacyjnym w (…) w sprawie VI S (…), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 26 listopada 2019 r., odrzuca skargę. UZASADNIENIE W dniu 8 października 2019 r. do Sądu Najwyższego wpłynęła przekazana przez Sąd Apelacyjny w (…) skarga J.K. (dalej: „Skarżący”) na przewlekłość postępowania. Skarżący wniósł o: 1. stwierdzenie zaistnienia przewlekłości postępowania w sprawie VI S […]; 2. wydanie zalecenia wydania rozstrzygnięcia w ciągu 7 dni; 3. zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz Skarżącego kwoty 4.400,00 zł; 4. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 2 Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Pismo Skarżącego dotknięte jest szeregiem braków formalnych, które uzasadniają jego odrzucenie. W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że wnosząc skargę na przewlekłość Skarżący działał osobiście, tj. bez pomocy zawodowego pełnomocnika. Tymczasem w świetle art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych (tzw. przymus adwokacko-radcowski). Konieczność posiadania zawodowego pełnomocnika stosuje się także do rozpoznawanej przez Sąd Najwyższy skargi na przewlekłość postępowania uregulowanej w ustawie z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz.U. 2004, nr 179, poz. 1843 ze zm., dalej: ustawa o skardze na przewlekłość). Skarga sporządzona przez samą stronę, pozbawioną zdolności postulacyjnej, jest niedopuszczalna z mocy prawa i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 9 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z 3986 § 3 k.p.c. i art. 871 § 1 k.p.c. (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z 26 kwietnia 2019 r., I NSP 36/19 oraz z 2 października 2019 r., I NSP 103/19). Ponadto należy wskazać, że skarga na przewlekłość jest niedopuszczalna także z innego powodu. Dotyczy ona bowiem postępowania w przedmiocie skargi na przewlekłość. Tymczasem w orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowany jest pogląd, że art. 3 ustawy o skardze na przewlekłość zawiera zamknięty katalog postępowań, których może dotyczyć skarga o stwierdzenie przewlekłości w sprawie (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z 6 grudnia 2011 r., KSP11/11 oraz z 29 listopada 2019 r., I NSP 39/18). Tym samym przepis art. 3 ustawy o skardze na przewlekłość nie przewiduje możliwości wniesienia skargi na przewlekłość w przypadku postępowań, które same dotyczą skargi na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki. Na marginesie należy zaznaczyć, że w niniejszej sprawie Skarżący nie uczynił zadość wymogowi wynikającemu z art. 17 ust. 1 ustawy o skardze 3 na przewlekłość, zgodnie z którym skarga podlega stałej opłacie w wysokości 200 złotych. Ze względu na powyższe Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. as