I NSP 376/24

I NSP 376/24 POSTANOWIENIE Dnia 26 listopada 2024 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Leszek Bosek w sprawie z odwołania M. S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych […] Oddziałowi w Warszawie o podjęcie wypłaty zawieszonej emerytury, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 26 listopada 2024 r., na skutek skargi M. S. na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem Najwyższym sprawie o sygn. akt II USK 362/23, odrzuca skargę. UZASADNIENIE W dniu 26 września 2024 r. M. S. wniósł osobiście do Sądu Najwyższego skargę na przewlekłość postępowania przed Sądem Najwyższym w sprawie II USK 362/23. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i I NSP 376/24 2 postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz. 1725, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”), jeżeli skarga dotyczy przewlekłości postępowania przed sądem apelacyjnym lub Sądem Najwyższym – właściwy do jej rozpoznania jest Sąd Najwyższy. W myśl art. 5 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość, niezbędnym warunkiem dopuszczalności skargi o stwierdzenie przewlekłości postępowania jest wniesienie jej w toku postępowania. Postępowanie w sprawie z odwołania M. S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych o podjęcie wypłaty zawieszonej emerytury jest prawomocnie zakończone, gdyż postanowieniem z 11 czerwca 2024 r., II USK 362/23, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej skarżącego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 7 kwietnia 2023 r., III AUa 915/22. Skarżący złożył skargę na przewlekłość postępowania w dniu 26 września 2024 r., a zatem już po zakończeniu postępowania II USK 362/23. Skarga na przewlekłość postępowania ma przede wszystkim za zadanie eliminowanie i zapobieganie przewlekłości przez dyscyplinowanie Sądu do podejmowania terminowych i właściwych czynności prowadzących do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie, tym samym skarga na przewlekłość postępowania wniesiona już po jego prawomocnym zakończeniu nie może odnieść tego skutku (uchwała siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 28 marca 2013 r., III SPZP 1/13; postanowienia Sądu Najwyższego m.in.: z 12 sierpnia 2014 r., III SPP 159/14 oraz z 10 czerwca 2014 r., III SPP 110/14). Niezależnie od tego, że skarga została wniesiona już po zakończeniu postępowania II USK 362/23, należy zauważyć, iż stosownie do art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym zastępstwo strony przez adwokata lub radcę prawnego jest obowiązkowe (por. uchwała siedmiu sędziów Sądu Najwyższego – zasada prawna z 16 listopada 2004 r., III SPP 42/04; postanowienia Sądu Najwyższego: z 24 lutego 2005 r., III SPP 38/05; z 18 października 2018 r., I NSP 75/18; z 16 marca 2021, I NSP 4/21; z 18 czerwca 2024 r., I NSP 167/24). Skarżący M. S. wniósł osobiście skargę na przewlekłość postępowania przed Sądem Najwyższym w sprawie II USK 362/23. Z uwagi na treść art. 871 § 1 k.p.c. oraz brak podstaw do zastosowania art. 871 § 2 k.p.c., stanowi to brak nieusuwalny I NSP 376/24 3 skutkujący również obowiązkiem odrzucenia skargi na przewlekłość (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 8 października 2024 r., I NSP 305/24). W związku z powyższym, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. r.g. [ał]