I NSP 494/26

I NSP 494/26 POSTANOWIENIE Dnia 29 września 2026 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Aleksander Stępkowski w sprawie ze skargi A.G. i S.G. na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w Poznaniu o sygn. I ACa 1645/24, z udziałem Skarbu Państwa - Prezesa Sądu Apelacyjnego w Poznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 29 września 2026 r., 1. odrzuca skargę; 2. nakazuje zwrócić ze Skarbu Państwa – Sądu Apelacyjnego w Poznaniu na rzecz skarżących kwotę 400 (czterysta) złotych uiszczoną tytułem opłaty od skargi. [K.O.] UZASADNIENIE S.G. i A.G. (dalej: „skarżący”, „powodowie”), zastępowani przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyli skargę na przewlekłość postępowania przed Sądem Apelacyjnym w Poznaniu w sprawie pod sygn. akt I ACa 1645/24 i wnieśli o: 1. stwierdzenie, że w ww. postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w Poznaniu doszło do przewlekłości z winy Sądu; 2. nakazanie Sądowi Apelacyjnemu w Poznaniu podjęcia czynności w terminie 7 dni od zwrotu akt po rozpoznaniu skargi, w szczególności poprzez wydanie I NSP 494/26 2 rozstrzygnięcia wobec złożenia obszernych stanowisk przez strony postępowania i przeprowadzenia wszystkich istotnych dla sprawy dowodów; 3. zasądzenie na rzecz każdego z powodów od Skarbu Państwa – Sądu Apelacyjnego w Poznaniu po 10 000,00 zł; 4. zasądzenie na rzecz powodów od Skarbu Państwa – Sądu Apelacyjnego w Poznaniu kosztów postępowania w sprawie niniejszej skargi, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W swoim stanowisku Prezes Sądu Apelacyjnego wniósł o oddalenie skargi. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz. 1725, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”) strona może wnieść skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie w tej sprawie trwa dłużej, niż to konieczne dla wyjaśnienia tych okoliczności faktycznych i prawnych, które są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania). 2. W art. 6 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość określono, że skarga powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego oraz zawierać: żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy, a ponadto przytaczać okoliczności uzasadniające żądanie (odpowiednio art. 6 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 ustawy o skardze na przewlekłość). Elementy te stanowią obligatoryjny składnik pisma jakim jest przedmiotowa skarga i braki w tym zakresie nie podlegają konwalidacji w drodze wezwania do ich uzupełnienia, lecz stanowią podstawę odrzucenia skargi (art. 9 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość). 3. Przedmiotowa skarga, choć zawiera żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie, której dotyczy, to jednak nie przytacza okoliczności uzasadniających żądanie skargi, poprzestając na sformułowaniach I NSP 494/26 3 bezprzedmiotowych lub na tyle ogólnikowych, że niepoddających się kontroli w trybie przepisów powołanej ustawy. W sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika skardze na przewlekłość postępowania przed Sądem Apelacyjnym, poza bezprzedmiotowymi rozważaniami dotyczącymi meritum sprawy głównej, wskazano jedynie datę zainicjowania sprawy przed Sądem Okręgowym (6 listopada 2023 r.), co w żaden sposób nie pozwala na ocenę sprawności postępowania przed Sądem Apelacyjnym. Ponadto wskazano na „długie okresy braku aktywności ze strony Sądu” lub „nieuzasadnione przerwy” oraz „opóźnienia w doręczeniu pism”, jednak nie sprecyzowano w żaden sposób o jakie okresy, przerwy lub opóźnienia chodzi, poprzestając na abstrakcyjnych ogólnikach. Innymi słowy, w skardze nie przytoczono żadnych okoliczności konkretnego postępowania toczącego się przed Sądem Apelacyjnym, które pozwalałyby na merytoryczne rozpoznanie zarzutu przewlekłego prowadzenia tej sprawy. Z tego też względu skarga podlegała odrzuceniu a limine, bez wzywania do usunięcia jej braków. 4. Z powyższych względów, w pkt 1 sentencji, w oparciu o art. 9 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość, skargę, jako zawierającą nieusuwalne braki, należało odrzucić bez wzywania do ich uzupełnienia, a w pkt 2 sentencji Sąd Najwyższy nakazał zwrócić z urzędu skarżącym ze Skarbu Państwa – Sądu Apelacyjnego w Warszawie kwotę 400 złotych tytułem pobranej opłaty sądowej od skargi, stosownie do dyspozycji art. 17 ust. 3 ustawy o skardze na przewlekłość. [K.O.] [a.ł]]