I NSP 88/23

I NSP 88/23 POSTANOWIENIE Dnia 10 maja 2023 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Przesławski w sprawie ze skargi K. J. na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. I ACo 423/22, w przedmiocie wniosku o wyłączenie sędziów od rozpoznania sprawy I NSP 88/23, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 10 maja 2023 r. odrzuca wniosek. UZASADNIENIE Działający w imieniu skarżącej K. J., adw. A. N., pismem datowanym na 15 stycznia 2023 r. wywiódł do Sądu Najwyższego skargę na przewlekłość postępowania przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. I ACo 423/22. W tak sformułowanym żądaniu zawarł także wniosek ewentualny o wyłączenie określonej przez skarżącego grupy sędziów. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wniosek należało odrzucić z uwagi na jego niedopuszczalność. Wywiedziony w niniejszej sprawie wniosek o wyłączenie obarczony jest wadą o charakterze konstrukcyjnym. Ze swej istoty datowany na 29 marca 2023 r. I NSP 88/23 2 wniosek o wyłączenie sędziów ma charakter abstrakcyjny i hipotetyczny, o czym świadczy wywiedzenie go łącznie ze skargą inicjującą postępowanie przed Sądem Najwyższym. Jest to wniosek procesowo bezskuteczny, ponieważ został skierowany wobec grupy sędziów, którzy z uwagi na pełnienie urzędu w Sądzie Najwyższym, jedynie potencjalnie mogą zostać wyznaczeni do rozpoznania danej sprawy. Przypomnieć należy, że wniosek o wyłączenie sędziego ma z samej swej istoty charakter zindywidualizowany w ujęciu podmiotowym (postanowienie Sądu Najwyższego z 20 kwietnia 2022 r., I NKRS 12/22), jak i jest skonkretyzowany w znaczeniu przedmiotowym (postanowienie Sądu Najwyższego z 19 czerwca 2019 r., I NSPO 2/19). Wnioski, które nie spełniają tych wymogów, a więc wnioski abstrakcyjne, są niedopuszczalne. Takie stanowisko jest wyraźnie prezentowane w orzecznictwie Sądu Najwyższego (uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 26 lipca 2019 r., I NOZP 1/19). Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy postanowił jak na wstępie. MR