I NSP 91/18

Sygn. akt I NSP 91/18 POSTANOWIENIE Dnia 22 stycznia 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Czajkowski (przewodniczący) SSN Maria Szczepaniec (sprawozdawca) SSN Marek Siwek w sprawie ze skargi J. J. na przewlekłość postępowania przed Sądem Najwyższym w sprawie III KK (…) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 22 stycznia 2019 r. postanowił: 1) skargę pozostawić bez rozpoznania, 2) zwolnić skarżącego od wydatków postępowania skargowego. UZASADNIENIE Skarżący J. J. został oskarżony o to, że w dniu 15 maja 2015 r. w G., w piśmie skierowanym do Prezesa Sądu Rejonowego (…) w G. groził sędziemu B. G. pozbawieniem życia, czym wzbudził u pokrzywdzonej uzasadnioną obawę, że groźba zostanie spełniona, a ponadto w tym samym piśmie znieważył B. G. podczas i w związku z pełnieniem przez nią obowiązków służbowych, to jest o przestępstwo z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 226 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Wyrokiem z dnia 20 października 2017 r. w sprawie o sygn. akt II K (…) Sąd I instancji uznał J. J. za winnego tego, że w bliżej nieokreślonym czasie od 4 do 15 maja 2015 r. w G. skierował do Sądu Rejonowego w G. pismo opatrzone 2 sporządzoną i podpisaną przez siebie adnotacją, w której to adnotacji groził Prezesowi Sądu Rejonowego w G. – sędziemu B. G. pozbawieniem życia, czym wzbudził u pokrzywdzonej uzasadnioną obawę, że groźba zostanie spełniona, jednocześnie znieważając wymienioną słowami powszechnie uznanymi za obelżywe, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu pięciu lat od odbycia w okresie od dnia 1 czerwca 2014 r. do 4 maja 2015 r. części kary roku pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w T. z dnia 7 lutego 2014 r. w sprawie o sygn. akt II K (…) za przestępstwo podobne z art. 226 § 1 k.k., czyn ten zakwalifikował jako występek z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 216 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to przy zastosowaniu art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego Sąd Okręgowy w G. wyrokiem z dnia 7 lutego 2018 r., w sprawie o sygn. akt V Ka (…) zmienił zaskarżone orzeczenie w ten sposób, że przyznane rozstrzygnięciem koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu zasądził od Skarbu Państwa. W pozostałej części orzeczenie utrzymał w mocy. Postanowieniem z dnia 6 września 2018 r. Izba Karna Sądu Najwyższego oddaliła kasację obrońcy skazanego jako oczywiście bezzasadną. Skarżący J. J. wniósł w dniu 16 listopada 2018 r. osobiście skargę na przewlekłość postępowania przed Sądem Najwyższym w sprawie III KK (…). Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Skargę należało pozostawić bez rozpoznania - jako niedopuszczalną z mocy ustawy. Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 ustawy o z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (jednolity tekst: Dz.U. z 2018 r., poz. 75, dalej: ustawa z dnia 17 czerwca 2004 r.) strona może wnieść skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i 3 prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego. W myśl dyspozycji art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. - skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiła przewlekłość postępowania, wnosi się w toku postępowania w sprawie. W niniejszych realiach bezsprzecznym jest, iż skarga na przewlekłość została wniesiona przez J. J. już po wydaniu orzeczenia przez Sąd Najwyższy. Postanowienie bowiem Izba Karna Sądu Najwyższego w sprawie o sygn. akt III KK 407/18 wydała w dniu 6 września 2018 r. Skarżący J. J. wniósł zaś skargę na przewlekłość postępowania prowadzonego przez Izbę Karną Sądu Najwyższego w sprawie o sygn. akt III KK 407/18 dopiero w dniu 16 listopada 2018 r. Z powyższego wyłania się oczywista konstatacja, iż skarżący wniósł skargę już po zakończeniu postępowania przed Izbą Karną Sądu Najwyższego. W doktrynie wskazuje się, że dopuszczalne jest wniesienie skargi aż do prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie (J. Skorupka, Skarga na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Komentarz – komentarz tezowy do art. 5; Warszawa 2010 r.). Jeśli zatem przed rozpoznaniem skargi na przewlekłość postępowania dojdzie do prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie, to mimo to w dalszym ciągu występuje możliwość stwierdzenia, że toczyło się ono przewlekle i zasądzenia „odpowiedniej sumy”, o jakiej mowa w art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. Uprawomocnienie się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie, przed wydaniem orzeczenia kończącego postępowanie wywołanego skargą, nie ma bezpośrednio wpływu na możność zakończenia takiego postępowania rozstrzygnięciem merytorycznym, a bezprzedmiotowe w takiej sytuacji staje się wyłącznie żądanie wydania sądowi zaleceń, o których mowa w ramach dyspozycji art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. (wskazuje na to postanowienie SA w Krakowie z dnia 11 maja 2005 r. w sprawie o sygn. akt II S 6/06, KZS 2005, Nr 5, poz. 47). Warto wskazać, że w zakresie postępowań karnych nie obowiązuje tzw. przymus adwokacki. Skarżący mógł zatem osobiście wnieść skargę na przewlekłość, co też uczynił. W oparciu natomiast o art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 8 4 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. Sąd zwolnił skarżącego z obowiązku poniesienia wydatków związanych z niniejszym postępowaniem. J. J. jest pozbawiony wolności i nie ma środków na ich poniesienie, a sprawę o przewlekłość – która okazała się niedopuszczalna - zainicjował bez pomocy profesjonalnego pełnomocnika. Mając powyższe okoliczności na uwadze postanowiono, jak na wstępie.