I NWW 295/24

I NWW 295/24 POSTANOWIENIE Dnia 14 stycznia 2025 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Leszek Bosek w sprawie z powództwa M. K. przeciwko P. spółce akcyjnej w W. o zapłatę na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 14 stycznia 2025 r., na skutek wniosku powódki o wyłączenie sędziego Sądu Najwyższego od rozpoznania sprawy I CSK 3641/24, przekazuje wniosek do rozpoznania Sądowi Najwyższemu – Izbie Cywilnej. UZASADNIENIE Pismem z 9 grudnia 2024 r. pełnomocnik powódki M. K. wniósł o wyłączenie sędziego Sądu Najwyższego Marcina Łochowskiego wyznaczonego do rozpoznania sprawy I CSK 3641/24. Zarządzeniem z 16 grudnia 2024 r. Prezesa Sądu Najwyższego kierującego pracą Izby Cywilnej, na podstawie art. 26 § 2 ustawy z 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (tekst jedn. Dz.U. 2024, poz. 622, dalej: „u.SN”) oraz § 36 Instrukcji biurowej, wniosek o wyłączenie sędziego został przekazany Prezesowi Sądu Najwyższego kierującemu pracą Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych (k. 325 akt I CSK 3641/24). I NWW 295/24 2 Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wniosek należało przekazać Sądowi Najwyższemu – Izbie Cywilnej. Po pierwsze, sprawa I CSK 3641/24 zawisła przed Sądem Najwyższym – Izbą Cywilną ma niewątpliwie charakter cywilny, a zatem wniosek o wyłączenie sędziego Sądu Najwyższego winien być rozpoznany przez Sąd Najwyższy – Izbę Cywilną. Po drugie, wyrokiem z 5 czerwca 2023 r., C-204/21, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekł, że przepis art. 26 § 2 u.SN nie jest zgodny z prawem Unii Europejskiej. Po trzecie, Sąd Najwyższy wyrażał także wielokrotnie pogląd, że art. 26 § 2 u.SN nie jest zgodny z zasadami rzetelnej legislacji wynikającymi z art. 2 Konstytucji RP (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z 28 maja 2024 r., I NWW 129/24; z 12 października 2023 r., I NWW 313/23; z 2 sierpnia 2023 r., I NWW 198/23; z 2 sierpnia 2023 r., I NWW 271/23), a wnioski o wyłączenie sędziów Sądu Najwyższego powinny być rozpoznawane w izbach merytorycznie właściwych do rozpoznania środków odwoławczych. Po czwarte, stosowanie przepisu, którego wadliwość została formalnie stwierdzona przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz Sąd Najwyższy, rodzić może przewlekłość postępowania. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. [SOP] [a.ł]