I NWW 462/23

Izba Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych2024-04-10

Skład orzekający: Krzysztof Wiak

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy wniosek o wyłączenie sędziego, oparty na tych samych podstawach faktycznych co wniosek wcześniej rozpoznany, powinien zostać pozostawiony bez rozpoznania?
Ratio decidendi
Wniosek o wyłączenie sędziego, oparty na tych samych podstawach faktycznych co wniosek wcześniej rozpoznany, pozostawia się bez rozpoznania na podstawie art. 41a k.p.k. Sąd Najwyższy nie uwzględnił wniosku oskarżonego, ponieważ stanowił on kopię pisma z poprzedniego wniosku, opartego na tych samych podstawach, które zostały już uznane za niezasadne.
Stan faktyczny
Oskarżony Ł. K. złożył wniosek o wyłączenie sędziego SSO A. M. od orzekania w sprawie karnej, wskazując na brak niezależności i niezawisłości sędziego. Wniosek ten był identyczny z wcześniejszym wnioskiem oskarżonego, który został już rozpoznany przez Sąd Najwyższy i nieuwzględniony. Sąd Rejonowy przekazał wniosek Prezesowi Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy pozostawił wniosek oskarżonego o wyłączenie sędziego bez rozpoznania.

Pełny tekst orzeczenia

I NWW 462/23 POSTANOWIENIE Dnia 10 kwietnia 2024 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Wiak w sprawie z wniosku oskarżonego Ł. K. o wyłączenie sędziego Sądu Okręgowego w W. A.M. od orzekania w sprawie o sygn. akt V K 1163/19, po rozpoznaniu na posiedzeniu bez udziału stron w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 10 kwietnia 2024 r., wniosek pozostawia bez rozpoznania. UZASADNIENIE Pismem z 19 listopada 2023 r. Ł. K. (dalej: „wnioskodawca” lub „oskarżony”) złożył wniosek o wyłączenie SSO A. M. od orzekania w sprawie toczącej się przed Sądem Rejonowym dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu pod sygn. akt V K 1163/19. Jako podstawę żądania, wnioskodawca wskazał przepis art. 26 § 2 i 3 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz. 1903, dalej: „u.SN”). Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu postanowieniem z 28 listopada 2023 r. (V K 1163/19), na podstawie art. 26 § 2 u.SN, przekazał wniosek oskarżonego Prezesowi Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego. W powyższym postępowaniu oskarżony złożył już uprzednio wniosek o wyłączenie SSO A. M. (pismo z 22 października 2022 r. oraz jego uzupełnienie z I NWW 462/23 2 28 października 2022 r.), którego treść w zakresie podniesionych zastrzeżeń, mających świadczyć o braku niezależności sądu i niezawisłości wskazanego sędziego, są tożsame z zawartością pism a z 19 listopada 2023 r. Wniosek ten został również przekazany Prezesowi Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego w trybie art. 26 § 2 u.SN. Postanowieniem z 25 stycznia 2023 r. (I NWW 250/22) Sąd Najwyższy nie uwzględnił wniosku oskarżonego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wniosek oskarżonego należało pozostawić bez rozpoznania. Zgodnie z art. 26 § 2 u.SN, do właściwości Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych należy rozpoznawanie wniosków lub oświadczeń dotyczących wyłączenia sędziego albo o oznaczenie sądu, przed którym ma się toczyć postępowanie, obejmujących zarzut braku niezależności sądu lub braku niezawisłości sędziego. Sąd rozpoznający sprawę przekazuje niezwłocznie wniosek Prezesowi Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych celem nadania mu dalszego biegu na zasadach określonych w odrębnych przepisach. Przekazanie wniosku Prezesowi Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych nie wstrzymuje biegu toczącego się postępowania. W niniejszej sprawie wiążące pozostają przepisy Kodeksu postępowania karnego. Zgodnie z art. 41a k.p.k., wniosek o wyłączenie sędziego oparty na tych samych podstawach faktycznych co wniosek wcześniej rozpoznany pozostawia się bez rozpoznania. W niniejszej sprawie oskarżony nie wskazał żadnych innych okoliczności, których nie zawarł we wcześniejszym wniosku o wyłączenie SSO A. M.. Niniejszy wniosek stanowi de facto kopię pisma z 22 października 2022 r. Wnioskodawca oparł go na tych samych podstawach, które Sąd Najwyższy uprzednio uznał za niezasadne i nieświadczące o braku niezależności sądu ani braku niezawisłości SSO A. M.. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. I NWW 462/23 3 [SOP] [ms]

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 26 § 2art. 26 § 2art. 41a KPK§ 2

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 29.07.2026. · PDF źródłowy