I NWW 49/23

I NWW 49/23 POSTANOWIENIE Dnia 4 kwietnia 2023 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Wojciechowski po rozpoznaniu na posiedzeniu bez udziału stron w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 4 kwietnia 2023 r. wniosku obrońcy A. D., T. G. i W. G. w przedmiocie wyłączenia sędziego Sądu Najwyższego Marka Motuka od udziału w sprawie toczącej się przed Sądem Najwyższym pod sygn. akt I KK 240/22, stwierdza swoją niewłaściwość i przekazuje sprawę Izbie Karnej Sądu Najwyższego UZASADNIENIE Pismem z 10 lutego 2022 r. adw. J. G. – obrońca oskarżonych A. D., T. G. i W. G., złożył wniosek o wyłączenie od orzekania w sprawie I KK 240/22 sędziego Sądu Najwyższego Marka Motuka. Argumentacja przedstawiona we wniosku sprowadza się do kwestii powołania wskazanego sędziego na urząd sędziego Sądu Najwyższego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Na mocy postanowienia Wiceprezesa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 14 lipca 2021 r., wydanym w sprawie C-204/21, Rzeczpospolita Polska została zobowiązana, natychmiast i do czasu wydania wyroku kończącego I NWW 49/23 2 postępowanie w tej sprawie, m.in. do zawieszenia stosowania art. 26 §§ 2, 4-6 i art. 82 §§ 2-5 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (dalej: „u.SN”), w zmienionym brzmieniu, jak również art. 10 ustawy z dnia 20 grudnia 2019 r. o zmianie ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, ustawy o Sądzie Najwyższym oraz niektórych innych ustaw, przekazujących do wyłącznej właściwości Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego rozpoznawanie zarzutów braku niezawisłości sędziego lub braku niezależności sądu. Nie ulega wątpliwości, że powyższe postanowienie, mając na względzie zasady efektywności i lojalnej współpracy, powinno być wykonane – odpowiednio w zakresie posiadanych kompetencji – przez wszystkie organy państwa, w tym również przez Sąd Najwyższy. W świetle powyższego, w celu prawidłowego wykonania postanowienia Wiceprezesa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, sprawę należy przekazać do sądu, który byłby właściwy do rozpoznania wniosku przy pominięciu regulacji art. 26 § 2 u.SN. Wobec pominięcia dyspozycji art. 26 § 2 u.SN, stwierdzić należy, że sprawa, w której został złożony wniosek o wyłączenie sędziego Sądu Najwyższego, nie należy do właściwości Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych. Tym samym na podstawie art. 35 § 1 k.p.k. wniosek należało przekazać według właściwości do Izby Karnej Sądu Najwyższego. [SOP] [ł.n]