I ZB 12/22

Sygn. akt I ZB 12/22 POSTANOWIENIE Dnia 27 stycznia 2023 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marcin Krajewski w sprawie II ZK 37/22 zainicjowanej kasacją obwinionego – adwokata M. B., na posiedzeniu 27 stycznia 2023 r. w W. w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej, na skutek wniosku obwinionego o zbadanie na podstawie art. 29 § 5 ustawy o Sądzie Najwyższym spełnienia wymogów niezawisłości i bezstronności sędziego SSN Barbary Skoczkowskiej, wniosek odrzuca. UZASADNIENIE Obwiniony – adwokat M. B. złożył pismo datowane na 3 października 2022 r., w którym wniósł o przeprowadzenie badania spełnienia wymogów bezstronności sędziów Izby Odpowiedzialności Zawodowej Sądu Najwyższego, w tym sędziego Sądu Najwyższego Barbary Skoczkowskiej. W uzasadnieniu podniósł, że zawiadomieniem z 7 września 2022 r. poinformowano go jako obwinionego w sprawie II ZK 37/22, że do składu orzekającego jako przewodniczącego i sprawozdawcę wyznaczono SSN Wiesława Kozielewicza. Obwiniony zauważył, że w wymienionym zawiadomieniu zaniechano wskazania pozostałych członków składu oraz stwierdził, że ponieważ został on pouczony o prawie do złożenia wniosku o przeprowadzenia badania spełnienia wymogów bezstronności Sędziego Sądu Najwyższego „zgodnie z treścią art. 26 § 7 ustawy z dnia 08.12. 2017 r. o Sądzie Najwyższym” nie pozostało mu nic innego jak 2 wskazanie wszystkich sędziów orzekających w Wydziale II Izby Odpowiedzialności Zawodowej Sądu Najwyższego celem przeprowadzenia wobec każdego z nich z osobna „testu bezstronności Sędziego Sądu Najwyższego.” Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Pozostawiając na boku okoliczność, że obwiniony powołał się w przedmiotowym piśmie na błędną podstawę prawną – wskazany art. 26 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym reguluje kwestię właściwości Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych i składa się z 6 paragrafów oraz niepoprawnie wskazał, że wnosi o przeprowadzenie „testu bezstronności” wobec wszystkich Sędziów orzekających w Wydziale II Izby Odpowiedzialności Zawodowej (sędziowie Sądu Najwyższego są wyznaczani przez Prezydenta RP do orzekania w Izbie, a nie w konkretnym Wydziale – art. 22a ustawy o Sądzie Najwyższym), stwierdzić należy, że jego wniosek dotyczący SSN Barbary Skoczkowskiej jest niedopuszczalny. Ubocznie dodać trzeba, że nie spełnia on także wymogów formalnych przewidzianych w ustawie. Zgodnie art. 29 § 5 ustawy o Sądzie Najwyższym dopuszczalne jest badanie spełnienia przez sędziego Sądu Najwyższego lub sędziego delegowanego do pełnienia czynności sędziowskich w Sądzie Najwyższym wymogów niezawisłości i bezstronności z uwzględnieniem okoliczności towarzyszących jego powołaniu i jego postępowania po powołaniu, na wniosek uprawnionego, o którym mowa w § 7, jeżeli w okolicznościach danej sprawy może to doprowadzić do naruszenia standardu niezawisłości lub bezstronności, mającego wpływ na wynik sprawy z uwzględnieniem okoliczności dotyczących uprawnionego oraz charakteru sprawy. Według natomiast art. 29 § 6 pkt 1 wymienionej ustawy wniosek o stwierdzenie przesłanek, o których mowa w § 5, może być złożony wobec sędziego Sądu Najwyższego lub sędziego delegowanego do pełnienia czynności sędziowskich w Sądzie Najwyższym wyznaczonego do składu rozpoznającego środek zaskarżenia. Jak wynika z akt sprawy II ZK 37/22, na tym etapie postępowania do jej rozpoznania został wyznaczony wyłącznie SSN Wiesław Kozielewicz (k. 82). Okoliczność ta została zresztą dostrzeżona we wniosku obwinionego. Oznacza to, 3 że wniosek złożony wobec SSN Barbary Skoczkowskiej jest niedopuszczalny, co skutkuje jego odrzuceniem na podstawie art. 29 § 10 zd. 2 ustawy o Sądzie Najwyższym. W związku z powyższą podstawą odrzucenia wniosku jedynie na marginesie można dodać, że wniosek nie spełnia również wymagań formalnych, o których mowa w art. 29 § 9 pkt 2 ustawy o Sądzie Najwyższym. Zgodnie z tym przepisem wniosek powinien zawierać przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie wraz z dowodami na ich poparcie. W ramach tych okoliczności skarżący powinien wskazać okoliczności związane z powołaniem sędziego, jego postępowaniem po powołaniu, a także wpływ związanego z tym naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności na wynik sprawy z uwzględnieniem jej charakteru. Wniosek obwinionego powyższych wymagań formalnych nie spełnia, nie zawiera on bowiem żadnych okoliczności uzasadniających żądanie stwierdzenia, że wobec wskazanych w nim sędziów Sądu Najwyższego (w tym SSN Barbary Skoczkowskiej) zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 29 ust. 5 ustawy o Sądzie Najwyższym oraz nie wskazuje jakichkolwiek dowodów na ich poparcie. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie, przy czym orzeczenie wydano w składzie jednoosobowym na podstawie art. 30 § 1 in principio k.p.k. w zw. z art. 29 § 24 ustawy o Sądzie Najwyższym, gdyż podjęta decyzja procesowa nie stanowiła merytorycznego rozpoznania wniosku, o którym mowa w art. 29 § 15 ustawy o Sądzie Najwyższym.