II ZO 60/22

Izba Odpowiedzialności Zawodowej2022-12-20

Skład orzekający: Wiesław Kozielewicz

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy od postanowienia Sądu Najwyższego wydanego w przedmiocie właściwości lub przekazania sprawy do innej izby Sądu Najwyższego przysługuje środek odwoławczy?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy, zgodnie z art. 426 § 1 k.p.k., stwierdził, że od jego orzeczeń nie przysługuje środek odwoławczy, chyba że ustawa stanowi inaczej. Polskie przepisy procedury karnej nie przewidują środka zaskarżenia na postanowienia Sądu Najwyższego wydane w przedmiocie właściwości lub przekazania sprawy do innej izby. Wniesienie środka odwoławczego od orzeczenia, które jest z mocy ustawy niezaskarżalne, nie wywołuje skutków prawnych i nie inicjuje postępowania.
Stan faktyczny
Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 29 listopada 2022 r. nie uwzględnił wniosku obrońcy sędziego o stwierdzenie niewłaściwości Izby Odpowiedzialności Zawodowej i przekazanie sprawy do Izby Karnej. W dniu 16 grudnia 2022 r. wpłynęło pismo nazwane „zażaleniem”, którym zaskarżono powyższe postanowienie. Sąd Najwyższy uznał, że pismo to jest niedopuszczalne jako środek odwoławczy.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy pozostawił pismo nazwane „zażaleniem” w aktach sprawy bez podejmowania czynności procesowych.

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt II ZO 60/22 ZARZĄDZENIE Dnia 20 grudnia 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Wiesław Kozielewicz Pełniący obowiązki przewodniczącego Wydziału II Izby Odpowiedzialności Zawodowej Sądu Najwyższego SSN Wiesław Kozielewicz zarządzam pismo z dnia 12 grudnia 2022 r., adw. M. J., które wpłynęło do Sądu Najwyższego w dniu 16 grudnia 2022 r., nazwane ,,zażalenie,” pozostawić w aktach sprawy o sygnaturze II Z0 60/22, bez podejmowania czynności procesowych. UZASADNIENIE Sad Najwyższy postanowieniem z dnia 29 listopada 2022 r., sygn. akt II ZO 60/22, nie uwzględnił wniosku adw. M. J. – obrońcy obwinionego P. G. – sędziego Sądu Okręgowego w W., o stwierdzenie niewłaściwości Izby Odpowiedzialności Zawodowej Sądu Najwyższego i przekazanie sprawy o sygn. akt II ZZ 4/22 do rozpoznania Izbie Karnej Sądu Najwyższego W dniu 16 grudnia 2022 r. do Sądu Najwyższego wpłynęło pismo z dnia 12 grudnia 2022 r. adw. M. J. nazwane ,,zażaleniem”, którym zaskarża w/w postanowienie. Zgodnie z art. 426 § 1 k.p.k. od orzeczeń wydanych przez Sąd Najwyższy nie przysługuje środek odwoławczy, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przepisy polskiej procedury karnej nie przewidują środka zaskarżenia na postanowienia Sądu Najwyższego wydane w przedmiocie właściwości, czy w kwestii przekazania sprawy do innej izby Sądu Najwyższego. Spory o właściwość między izbami Sądu Najwyższego są rozstrzygane w trybie art. 28 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o 2 Sądzie Najwyższym W orzecznictwie Sądu Najwyższego, od wielu już lat, jednolicie, przyjmuje się, że wniesienie środka odwoławczego od orzeczenia, które jest z mocy ustawy niezaskarżalne nie może wywoływać skutków prawnych i inicjować postępowania o charakterze dwuinstancyjnym, zmierzającym do zbadania dopuszczalności wniesienia takiego środka przez pryzmat przepisów art. 429 k.p.k. i art. 430 k.p.k.. Wypaczałoby to bowiem istotę postępowania odwoławczego (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 19 lipca 1994 r., sygn. akt II KO 52/94, OSNKW 1994, z. 9 – 10, poz. 62, z dnia 22 marca 2000 r., sygn. akt V KZ 23/2000, z dnia 13 czerwca 2000 r., sygn. akt III KZ 61/2000, z dnia 18 lipca 2000,r., sygn. akt IV KZ 52/2000, z dnia 31 marca 20005 r., sygn. akt IV KZ 9/05, OSNKW 2005, z. 4, poz. 38, z dnia 9 sierpnia 2007 r., sygn. akt WZ 27/07). W takiej sytuacji pismo określone przez stronę jako ,,zażalenie” należy pozostawić w aktach sprawy w trybie administracyjno – porządkowym, bez nadawania mu biegu procesowego (por. np. zarządzenia: przewodniczącego Wydziału VI z dnia 5 listopada 2009 r., sygn. akt VI KZ 3/09 oraz sygn. akt VI KZ 4/09, przewodniczącego Wydziału I z dnia 6 grudnia 2010 r., sygn. akt WZ 55/10, upoważnionych sędziów Sądu Najwyższego z dnia 8 listopada 2010 r., sygn. akt WZ 51/10 i z dnia 19 stycznia 2022 r., sygn. akt IV KZ 53/2). . [as]

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 426 § 1 KPKart. 28art. 429 KPKart. 430 KPK§ 1

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 29.07.2026. · PDF źródłowy