I PA 16/87

Skład orzekającyPrzewodniczący: Sędzia SN S. Perestaj.Sędziowie SN: Z. Zaziemski, E. Mzyk.SentencjaSąd Najwyższy, Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych po rozpoznaniu w dniu 17 września 1987 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy radcy prawnego Е. N. obwinionego o naruszenie art. 64 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych na skutek odwołania obwinionego od orzeczenia Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Izby Radców Prawnych w P. z dnia 19 maja 1987 r., sygn. akt. (...),postanawia:przekazać odwołanie obwinionego E. N. wraz z aktami sprawy Wyższemu Sądowi Dyscyplinarnemu przy Krajowej Radzie Radców Prawnych w W. wg właściwości.Uzasadnienie faktyczneJak wyjaśnił Sąd Najwyższy w uchwale składu 7 sędziów w dniu 20 lipca 1987 r., III PZP 25/87, której nadano moc zasady prawnej, radcy prawnemu, któremu Sąd dyscyplinarny I instancji wymierzył karę zawieszenia lub pozbawienia prawa do wykonywania zawodu, przysługuje odwołanie do sądu dyscyplinarnego II instancji (art. 54 ust. 2 ustawy o radcach prawnych). Dopiero po wyczerpaniu trybu odwoławczego przed sądami dyscyplinarnymi, gdy kara taka zostanie orzeczona także przez sąd dyscyplinarny II instancji, obwinionemu służy odwołanie do Sądu Najwyższego.Obwiniony został skazany orzeczeniem sądu dyscyplinarnego I instancji na karę zawieszenia prawa do wykonywania zawodu na okres 3 miesięcy.Od tego orzeczenia przysługuje odwołanie - zgodnie z art. 54 ust. 2 ustawy o radcach prawnych do sądu dyscyplinarnego II instancji. Sprawa błędnie została przedstawiona do rozpoznania Sądowi Najwyższemu, wobec czego należało postanowić jak w sentencji.