I PO 6/96

Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych1996-05-24

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy Sąd Najwyższy powinien umorzyć postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności uchwał organu samorządu zawodowego, jeśli wnioskodawca (Minister Zdrowia i Opieki Społecznej) wycofa swój wniosek?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy umarza postępowanie w przypadku cofnięcia przez Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej wniosku o stwierdzenie nieważności uchwał Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych. Zastosowanie art. 355 § 1 k.p.c. jest uzasadnione, ponieważ cofnięcie wniosku czyni zbędnym merytoryczne orzekanie w sprawie.
Stan faktyczny
Minister Zdrowia i Opieki Społecznej zaskarżył cztery uchwały Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych do Sądu Najwyższego, zarzucając im sprzeczność z prawem. Następnie Minister złożył wniosek o wycofanie swojego pierwotnego wniosku. Sąd Najwyższy rozpoznał sprawę i wydał postanowienie.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy umorzył postępowanie w sprawie z wniosku Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej o stwierdzenie nieważności uchwał Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych.

Pełny tekst orzeczenia

Postanowienie z dnia 24 maja 1996 r. I PO 6/96 Sąd Najwyższy umarza postępowanie w razie cofnięcia przez Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej wniosku o stwierdzenie nieważności uchwał Na-czelnej Rady Pielęgniarek i Położnych (art. 355 § 1 k.p.c.). Przewodniczący SSN: Teresa Flemming-Kulesza (sprawozdawca), Sędziowie SN: Józef Iwulski, Jerzy Kuźniar, Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 24 maja 1996 r., sprawy z wniosku Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej [...] o stwierdzenie nieważności uchwał Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych z dnia 24 stycznia 1996 r. p o s t a n o w i ł: postępowanie umorzyć U z a s a d n i e n i e Minister Zdrowia i Opieki Społecznej w piśmie z dnia 26 marca 1996 r. zaskarżył do Sądu Najwyższego cztery uchwały Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych z dnia 24 stycznia 1996 r. podnosząc ich sprzeczność z prawem i wnosząc o "stwierdzenie ich nieważności." Następnie złożył wniosek datowany 10 kwietnia 1996 r. o "wycofanie" wniosku o stwierdzenie nieważności tych uchwał. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 19 kwietnia 1991 r. o samorządzie pielęgniarek i położnych (Dz.U. Nr 41, poz. 178 ze zm.) stanowi, że Minister Zdrowia i Opieki Spo-łecznej może zaskarżyć do Sądu Najwyższego pod zarzutem sprzeczności z prawem uchwały organu izby w ciągu 2 miesięcy od dnia otrzymania uchwały. Sąd Najwyższy utrzymuje zaskarżoną uchwałę w mocy lub ją uchyla. Przepis ten nie reguluje procedury rozpoznawania wniosków czy też "skarg" Ministra w nim opisanych. Zachodzi zatem potrzeba odpowiedniego zastosowania przepisów postępowania przed Sądem Najwyższym zawartych w jednym z Kodeksów postępowania. Podobnie jak to miało miejsce w innych sprawach dotyczących zaskarżania uchwał samorządów zawodowych (por. wyrok Sądu Najwyższego z 24 maja 1994 r. - I PO 7/94 OSNAPiUS 1994 nr 6 poz. 106) i w tej sprawie Sąd Najwyższy uznał za najbardziej odpowiednie zastosowanie przepisu kodeksu postępowania cywilnego i w związku z opisaną wyżej sytuacją postępowanie umorzył na podstawie art. 355 § 1 k.p.c. z uwagi na zbędność wydania merytorycznego orzeczenia. ========================================

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 355 § 1 KPCArt. 6 ust. 1§ 1

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 22.07.2026. · PDF źródłowy