I PRN 55/87

Skład orzekającyPrzewodniczący: Sędzia SN E. Brzeziński.Sędziowie SN: E. Mzyk, S. Perestaj.Protokolant: E. Jagiełło.SentencjaSąd Najwyższy - Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 1987 r. sprawy z powództwa Marii K. przeciwko Technikum Rolniczemu w J. o przywrócenie do pracy na skutek rewizji nadzwyczajnej Ogólnopolskiego Porozumienia Związków Zawodowych od wyroku Sądu Wojewódzkiego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W. z dnia 11 czerwca 1987 r.uchyla zaskarżony wyrok oraz poprzedzający go wyrok Sądu Rejonowego - Sądu Pracy w M. z dnia 31 marca 1987 r. i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu - Sądowi Pracy w M.Uzasadnienie faktyczneSąd Rejonowy - Sąd Pracy oddalił powództwo Marii K. przeciwko Technikum Rolniczemu w J. o przywrócenie do pracy.Rewizję od tego wyroku oddalił Sąd Wojewódzki - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. Zarówno Sąd Rejonowy, jak i Sąd Wojewódzki w uzasadnieniach swych wyroków podały, że decyzja Dyrektora Technikum Rolniczego o wypowiedzeniu Marii K. umownych warunków pracy i płacy było uzasadnione, gdyż stwierdzono nieprawidłowości w jej pracy na stanowisku referenta ds. zaopatrzenia i magazyniera.Oba sądy podały także, że wypowiedzenie umowy o pracę zostało dokonane zgodnie z trybem określonym w art. 38 § 1 k.p.Ogólnopolskie Porozumienie Związków Zawodowych złożyło rewizję nadzwyczajną, w której zarzucając wyrokowi Sądu Wojewódzkiego rażące naruszenie art. 38 § 1 i 46 k.p. wniosło o uchylenie tego wyroku i poprzedzającego go wyroku Sądu Rejonowego - Sądu Pracy i przywrócenie powódki do pracy na poprzednich warunkach.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizji nadzwyczajnej nie można odmówić zasadności. Jak wynika bowiem z odpisu pisma znajdującego się w aktach sprawy (k. 43), to pozwane Technikum w dniu 26 stycznia 1987 r. skierowało do Zarządu Ogniska ZNP zawiadomienie o zamiarze rozwiązania z powódką umowy o pracę, nie podając w nim skonkretyzowanych powodów tego wypowiedzenia (p. teza II wytycznych orzecznictwa SN z dnia 19 V 1978 r. V PZP 6/77 - OSNCPR Nr 6, poz. 127). Nie można uznać za skonkretyzowaną przyczynę uzasadniającą wypowiedzenie umowy o pracę "nienależyte wywiązywanie się z obowiązków służbowych", bowiem takie ogólnikowe stwierdzenie może być podane w stosunku do każdego pracownika.Niezależnie od tego podnieść należy, że pozwane Technikum już w dniu 28 stycznia 1987 r. doręczyło powódce pismo o wypowiedzeniu umowy o pracę, chociaż do tej daty nie otrzymało zawiadomienia zarządu związku zawodowego o tym, że nie zamierza zgłosić zastrzeżeń co do zamierzonego wypowiedzenia umowy o pracę (por. teza VIII wyżej wymienionych wytycznych SN).Z powyższego wynika, że zakład pracy nie zachował wymienionego trybu współdziałania ze związkiem zawodowym co do zamierzonego wypowiedzenia powódce umowy o pracę. Ustne rozmowy dyrektora Technikum z przedstawicielami zarządu związku zawodowego nie mogą zastąpić szczegółowo ustalonego ww. wytycznych trybu współdziałania kierownika zakładu pracy ze związkiem zawodowym w przedmiocie zamiaru wypowiedzenia umowy o pracę.Wobec więc naruszenia przez zakład pracy przepisów o wypowiadaniu umów o pracę, zgodnie z art. 46 Kodeksu pracy powódce przysługiwało zasadne żądanie przywrócenia jej do pracy.Tylko więc w przypadku ustalenia takich zawinionych uchybień w pracy powódki, które powodowałyby, iż przywrócenie jej do pracy byłoby sprzeczne z zasadami współżycia w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, uzasadniałoby oddalenie jej powództwa (art. 8 k.p.). W tym zakresie w dotychczasowym postępowaniu nie dokonano takich wyjaśnień i ustaleń. W szczególności nie zostały należycie wyjaśnione okoliczności wskazane przez powódkę co do przyczyn uchybień w jej pracy stwierdzonych przez inspektora, szczególnie przy uwzględnieniu zeznań św. H.K. bezpośrednio nadzorującej pracę powódki.Istotnym było też ustalenie, w jaki sposób powódka została przeszkolona do wykonywania obowiązków wymienionych w zakresie jej czynności.Z tych względów zaskarżony wyrok oraz poprzedzający go wyrok Sądu Rejonowego podlegały uchyleniu a sprawa zgodnie z art. 422 § 2 k.p.c. przekazaniu do ponownego rozpoznania.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.