I PRN 66/76

Skład orzekającyPrzewodniczący: Sędzia SN Z. Zaziemski.Sędziowie SN: M. Rafacz-Krzyżanowska, K. Zieliński.Protokolant: K. Kowalska.SentencjaSąd Najwyższy Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych po rozpoznaniu w dniu 6 października 1976 r. sprawy z wniosku Waldemara B. przeciwko Zakładowi Usług Radiotechnicznych i Telewizyjnych - Oddział Wojewódzki w L. o wynagrodzenie na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości od wyroku Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w L. z dnia 19 grudnia 1975 r.uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Okręgowemu Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w L. do ponownego rozpatrzenia.Uzasadnienie faktyczneWnioskodawca domagał się nawiązania stosunku pracy na stanowisku kierownika działu transportu. Wnioskodawca podał, że strona pozwana pismem z dnia 30 sierpnia 1975 r. skierowanym do Urzędu Wojewódzkiego Wojewódzkiej Komendy Straży Pożarnych w L. zwróciła się o "przekazanie" go do pracy z dniem 1 września 1975 roku. Na tej podstawie wnioskodawca rozwiązał stosunek pracy w poprzednim miejscu pracy, gdyż Komenda Straży Pożarnych w piśmie z 30 sierpnia 1975 r. wyraziła zgodę na przejście wnioskodawcy do pracy u strony pozwanej w drodze porozumienia zakładów pracy a poprzednio uczestnicy uzgodnili wszystkie inne warunki pracy. Strona pozwana nie dopuściła wnioskodawcy do pracy z uwagi na niekorzystną opinię, otrzymaną w międzyczasie, z pracy wnioskodawcy w Milicji Obywatelskiej w latach 1971-1973. Wnioskodawca domaga ale również zasądzenia wynagrodzenia od 1 września 1975 roku.Miejska Komisja Odwoławcza do Spraw Pracy w L. orzeczeniem z 28 października 1975 roku oddaliła wniosek uznając, że skoro stanowisko kierownika działu transportu wiąże się z materialną odpowiedzialnością - niekorzystna opinia o wnioskodawcy z pracy w latach 1971-1973 w Milicji Obywatelskiej uniemożliwiała zawarcie między stronami umowy o pracę.Od tego orzeczenia wnioskodawca wniósł odwołanie. Na rozprawie przed Okręgowym Sądem Pracy i Ubezpieczeń Społecznych pełnomocnik wnioskodawcy oświadczył, że wnioskodawca podjął pracę w dniu 15 listopada 1975 r. i w związku z tym ogranicza żądanie do zasądzenia wynagrodzenie za okres pozostawania wnioskodawcy bez pracy, tj. na 2,5 miesiąca.Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w L. wyrokiem z 19 grudnia 1975 roku oddalił odwołanie wnioskodawcy i uznał, że między stronami nie doszło do nawiązania stosunku pracy, a toczyły się jedynie pertraktacje na temat zatrudnienia wnioskodawcy, które nie doprowadziły do zawarcia umowy o pracę z uwagi na pismo MO z 16 września 1975 r.Wyrok ten zaskarżył rewizją nadzwyczajną Minister Sprawiedliwości, zarzucając naruszenie art. 26 k.p. oraz art. 72 k.c. w związku z art. 300 k.p.Skarżący wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Pracy do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Sąd Pracy stanął na stanowisku, że między uczestnikami postępowania nie doszło do zawarcia umowy o pracę, gdyż toczyły się tylko pertraktacje, które nie zostały zakończone pozytywnym rezultatem, gdyż 16 IX 1975 r. strona pozwana otrzymała od Komendy Wojewódzkiej MO niekorzystną opinię o wnioskodawcy, która zresztą została później sprostowana przez Komendę Wojewódzką (MO pismem z dnia 24 X 1975 r.)W związku z tym istotne znaczenie ma wyjaśnienie, jakie przesłanki przesądzają o toczącym się między stronami pertraktacjach na temat zawarcia umowy o pracę, a jakie decydują o zakończeniu pertraktacji i o zawarciu umowy o pracę. Przedmiotem pertraktacji w sprawach zatrudnienia pracownika są okoliczności przewidziane w art. 29 k.p., a w szczególności rodzaj pracy oraz termin jej rozpoczęcia, jak również wynagrodzenie odpowiadające rodzajowi pracy. Zawarte w art. 29 § 1 k.p. określenie w szczególności wskazuje, że pertraktacjami mogą być objęte również inne istotne dla stron okoliczności nie wymienione wyraźnie w art. 29 k.p. Do tych innych okoliczności może, należeć przesłanka, że umowa o pracę zostanie zawarta pod warunkiem, że poprzedni zakład pracy wyrazi zgodę na rozwiązanie stosunku pracy na podstawie obopólnego porozumienia, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 72 k.c., który do stosunków pracy ma zastosowanie na podstawie art. 300 k.p., umowa o pracę zostaje zawarta, gdy strony prowadzące pertraktacje na temat warunków przyszłej umowy o pracę, dojdą do porozumienia co do wszystkich warunków stanowiących przedmiot ich pertraktacji. Przepisy Kodeksu pracy nie uzależniają ważności umowy o pracę od zachowania formy pisemnej (art. 29 i 63 k.p.).Słusznie podniesiono w rewizji nadzwyczajnej, że w świetle zeznań dyrektora strony pozwanej, jak również pism z dnia 30 VIII 1975 r. wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że uczestnicy postępowania doszli do porozumienia co do wszystkich warunków, będących przedmiotem ich poprzednich, pertraktacji. W szczególności uzgodniono stanowiska, jakie miał zajmować wnioskodawca u strony pozwanej (kierownik transportu), łącznie z przypisanym do tego stanowiska wynagrodzeniem za pracę, uzyskano też zgodę poprzedniego pracodawcy na przejście wnioskodawcy do pozwanego zakładu pracy na podstawie porozumienia od dnia 1 IX 1975 r. W ten sposób warunek, od którego strony uzależniły zawarcie od dnia 1 IX 1975 r. umowy o pracę, tj. od uzyskania zgody na przejście wnioskodawcy w drodze porozumienia, został spełniony, a zatem zgodnie z art. 72 i 89 k.c. w związku z art. 300 k.p. doszło do zawarcia umowy o pracę.W tym stanie rzeczy wniosek Sądu Pracy o toczących się między stronami pertraktacjach oraz o braku zawarcia umowy o pracę narusza wymieniony art. 29 k.p., art. 89 i art. 72 k.c. w związku z art. 300 k.p.Ponieważ w aktach spraw brak jest bliższych danych co do wysokości wynagrodzenia, jakie miał otrzymywać wnioskodawca w pozwanym zakładzie pracy, zachodziła konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Pracy do ponownego rozpoznania.