I PSK 143/26

PostanowienieIzba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych2026-03-04

Skład orzekający: Jarosław Sobutka

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarga kasacyjna strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w Sosnowcu w sprawie o wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych spełnia wymogi formalne, aby Sąd Najwyższy przyjął ją do rozpoznania?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy, rozpoznając skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, ocenił, czy spełnia ona wymogi formalne określone w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego. W przypadku stwierdzenia, że skarga kasacyjna spełnia te wymogi, Sąd Najwyższy postanawia przyjąć ją do rozpoznania. Niniejsze postanowienie nie rozstrzyga merytorycznie sprawy, a jedynie dopuszcza ją do dalszego postępowania przed Sądem Najwyższym.
Stan faktyczny
Powód R.Z. dochodził od P. Spółki Akcyjnej wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych. Sąd Okręgowy w Sosnowcu wydał w tej sprawie wyrok. Od tego wyroku strona pozwana wniosła skargę kasacyjną. Sąd Najwyższy rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy przyjął skargę kasacyjną strony pozwanej do rozpoznania.

Pełny tekst orzeczenia

I PSK 143/26 POSTANOWIENIE Dnia 4 marca 2026 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Sobutka w sprawie z powództwa R.Z. przeciwko P. Spółce Akcyjnej z siedzibą w W. o wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 4 marca 2026 r., na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w Sosnowcu z dnia 13 listopada 2024 r., sygn. akt VII Pa 12/24, przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania. DS. [SOP]

Powiązane orzeczenia

Źródło: Sąd Najwyższy, repozytorium https://repozytorium2.sn.pl, pozyskano 29.10.2026. Treść przetworzona przez legal-ai.pl (konwersja tekstu, podział na fragmenty, analiza AI, powiązania z innymi danymi); Sąd Najwyższy nie zatwierdza tych materiałów ani nie ponosi za nie odpowiedzialności. · PDF źródłowy