I PSK 45/25

I PSK 45/25 POSTANOWIENIE Dnia 14 maja 2025 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Staryk w sprawie z powództwa K. D. przeciwko Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 14 maja 2025 r., w związku ze skargą kasacyjną strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 21 listopada 2024 r., sygn. akt VII Pa 224/24, umarza postępowanie kasacyjne. UZASADNIENIE W wyroku z dnia 21 listopada 2024 r., sygn. akt VII Pa 224/24, Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie – w sprawie z powództwa K. D. przeciwko Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie o zapłatę – oddalił apelację strony pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych dla Krakowa-Nowej Huty Warszawy-Śródmieścia w Krakowie z dnia 17 lipca 2024 r., sygn. akt. IV P 1264/23/N. Powyższy wyrok Sądu Okręgowego strona pozwana zaskarżyła skargą kasacyjną. Pismem z dnia 23 kwietnia 2025 r. strona pozwana cofnęła skargę kasacyjną i wniosła o umorzenie postępowania. I PSK 45/25 2 Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 39821 k.p.c., jeżeli nie ma szczególnych przepisów o postępowaniu przed Sądem Najwyższym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy o apelacji. Odpowiednie zastosowanie w postępowaniu kasacyjnym znajduje więc między innymi art. 391 § 2 zdanie pierwsze k.p.c., zgodnie z którym w razie cofnięcia apelacji sąd drugiej instancji umarza postępowanie apelacyjne (tu: postępowanie wywołane wniesieniem skargi kasacyjnej). W judykaturze przyjęto, że cofnięcie skargi kasacyjnej stanowi czynność procesową, która nie podlega weryfikacji sądowej i prowadzi do umorzenia postępowania przed Sądem Najwyższym. Choć bowiem w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych cofnięcie środków odwoławczych podlega ocenie z punktu widzenia przesłanek określonych w art. 469 k.p.c., a zatem nie może być skuteczne wówczas, gdyby czynność ta naruszała słuszny interes pracownika (ubezpieczonego), to cofnięcie nadzwyczajnych środków zaskarżenia nie podlega takiej ocenie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2024 r., III USKP 95/24, Legalis i przywołane w nim orzecznictwo). Kierując się przedstawionymi motywami oraz opierając się na podstawie art. 391 § 2 zdanie pierwsze k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c. Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia. [SOP]