II PSK 17/25

II PSK 17/25 POSTANOWIENIE Dnia 14 maja 2025 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Sobutka w sprawie z powództwa J.S. przeciwko Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie o wynagrodzenie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 14 maja 2025 r., w przedmiocie rozpoznania skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 8 listopada 2024 r., sygn. akt IV Pa 53/24, umarza postępowanie kasacyjne. DS UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Olsztynie, wyrokiem z 8 listopada 2024 r. (sygn. akt IV Pa 53/24) oddalił apelację Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie od wyroku z 21 czerwca 2024 r. (sygn. akt IV P 116/24), Sądu Rejonowego w Olsztynie Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, wydanego w sprawie J.S. przeciwko Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie, o zapłatę. Pozwany Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w Olsztynie, a następnie pismem z 2 kwietnia 2025 r., cofnął swoją skargę kasacyjną. II PSK 17/25 2 Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 39821 k.p.c., jeżeli nie ma szczególnych przepisów o postępowaniu przed Sądem Najwyższym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy o apelacji. Odpowiednie zastosowanie w postępowaniu kasacyjnym znajduje więc między innymi art. 391 § 2 zd. pierwsze k.p.c., zgodnie z którym w razie cofnięcia apelacji sąd drugiej instancji umarza postępowanie apelacyjne i orzeka o kosztach jak przy cofnięciu pozwu. Cofnięcie skargi kasacyjnej stanowi czynność procesową, która nie podlega weryfikacji sądowej i prowadzi do umorzenia postępowania przed Sądem Najwyższym. Pomimo tego, że w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych, cofnięcie środków odwoławczych podlega ocenie z punktu widzenia przesłanek określonych w art. 469 k.p.c., a zatem nie może być skuteczne wówczas, gdyby czynność ta naruszała słuszny interes pracownika (ubezpieczonego), to cofnięcie nadzwyczajnych środków zaskarżenia nie podlega takiej ocenie (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z 6 października 2021 r., I USK 486/21, LEX nr 3520343 i z 22 marca 2022 r., I PSK 11/22, LEX nr 3405597). Uwzględniając treść pisma skarżącego, Sąd Najwyższy - na podstawie art. 391 § 2 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c. - orzekł jak w sentencji. DS. [a.ł]