I PZ 4/75

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia K. Zieliński. Sędziowie: M. Rafacz-Krzyżanowska (sprawozdawca), A. Szczurzewski.SentencjaSąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Tadeusza Z. i 23 innych powodów przeciwko Przedsiębiorstwu Poszukiwań Naftowych w P. o wynagrodzenie za przepracowane godziny nadliczbowe na skutek zażalenia powodów na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Poznaniu z dnia 2 stycznia 1975 r.oddalił zażalenie.Uzasadnienie faktycznePowodowie domagali się zasądzenia należności z tytułu przepracowanych godzin nadliczbowych. Zgodnie z twierdzeniami pozwu powodowie, jako kierowcy samochodowi, byli zatrudnieni według stawek akordowych, a pozwane Przedsiębiorstwo - wbrew przepisom uchwały nr 147 Rady Ministrów z dnia 28 czerwca 1967 r. w sprawie wynagradzania i czasu pracy pracowników transportu samochodowego oraz uchwały nr 60 Rady Ministrów z dnia 15 marca 1974 r. w sprawie zasad wynagradzania pracowników transportu samochodowego, spedycji krajowej i komunikacji miejskiej (M. P. Nr 9, poz. 66) - nie wypłaciło im wynagrodzenia za czas przepracowany ponad 10-godzinową normę czasu pracy.Sąd Wojewódzki na podstawie art. 242 i 248 k.p. oraz art. przep. wprow. k.p. i art. 463 k.p.c. uznał się za niewłaściwy i sprawę przekazał zakładowej komisji rozjemczej do rozpoznania, ponieważ roszczenie nie podlega orzecznictwu sądów powszechnych.Postanowienie to zaskarżył pełnomocnik powodów, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi Wojewódzkiemu do merytorycznego rozpoznania. Skarżący jest zdania, że skoro powodowie byli wynagradzani według stawek akordowych, to wobec tego roszczenie powodów wiąże się ze stosowaniem norm pracy, a takie roszczenie w myśl art. 250 pkt 6 k.p. nie podlega właściwości komisji rozjemczych.Uzasadnienie prawneSąd Najważniejszy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 250 pkt 6 k.p. nie podlegają rozpatrzeniu przez komisje spory dotyczące stosowania norm pracy. Wbrew zarzutom skarżącego, istota sporu z zakresu stosowania norm pracy polega na kwestionowaniu samej merytorycznej zasadności ustanowienia normy pracy. Nie jest natomiast sporem dotyczącym stosowania norm pracy w rozumieniu art. 250 pkt 6 k.p. domaganie się przez pracownika, opłacanego akordowo, należnego mu wynagrodzenia, obliczonego według niespornych między stronami norm pracy. Taki spór ma charakter zwykłego roszczenia o wynagrodzenie za pracę, które na podstawie art. 248 § 1 pkt 1 k.p. podlega właściwości komisji rozjemczych.Ubocznie należy wskazać, że ocena prawidłowości konkretnej normy pracy jest wyłączona z właściwości sądu powszechnego.Wobec braku uzasadnionych zarzutów Sąd Najwyższy na podstawie art. 397 k.p.c. orzekł jak w sentencji.