I PZ 75/97

Postanowienie z dnia 5 lutego 1998 r. I PZ 75/97 Ograniczenie dopuszczalności wniesienia kasacji w sprawach o świad-czenie ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia (art. 393 pkt 1 KPC) do-tyczy również postanowień kończących postępowanie w takiej sprawie. Przewodniczący SSN: Zbigniew Myszka (sprawozdawca), Sędziowie SN: Józef Iwulski, Roman Kuczyński. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 lutego 1998 r. sprawy z powództwa Lucyny C. przeciwko Skarbowi Państwa-Sądowi Woje-wódzkiemu w S. i Skarbowi Państwa - Sądowi Rejonowemu w K.P. o zapłatę wyna-grodzenia, na skutek zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Szczecinie z dnia 5 listopada 1997 r. [...] p o s t a n o w i ł: o d d a l i ć zażalenie. U z a s a d n i e n i e Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Szczecinie pos-tanowieniem z dnia 5 listopada 1997 r. odrzucił kasację pozwanego Skarbu Pańs-twa-Sądu Rejonowego w K.P. od postanowienia tego Sądu Wojewódzkiego z dnia 11 sierpnia 1997 r., oddalającego zażalenie pozwanego od postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 10 lipca 1997 r., oddalającego wniosek pełnomocnika pozwane-go o przywrócenie terminu do wniesienia apelacji od wyroku Sądu Rejonowego w Świnoujściu z dnia 16 kwietnia 1997 r. Odrzucając kasację Sąd Wojewódzki, po ustaleniu, że kasacja została wniesiona w kodeksowym terminie (art. 3934 KPC), wskazał, iż w sprawie zasądzo-no na rzecz powódki kwotę 3.654,85 zł tytułem wynagrodzenia za pracę, a w konse- - 2 - kwencji z uwagi na taką wartość przedmiotu zaskarżenia, która nie może przewyż-szać wartości przedmiotu sporu i jest niższa niż pięć tysięcy złotych, kasacja nie przysługuje zgodnie z art. 393 pkt 1 KPC. W zażaleniu pozwany domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia, argumentując, że ograniczenie dopuszczalności kasacji ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia, nie przekraczającą pięciu tysięcy złotych, może odnosić się tylko do roszczenia głównego i nie obejmuje niedopuszczalności kasacji od posta-nowienia toczącego się wprawdzie w związku z takim roszczeniem, które jednakże jest postępowaniem o charakterze subsydiarnym, zmierzającym do umożliwienia Są-dowi drugiej instancji merytorycznej kontroli orzeczenia Sądu pierwszej instancji, za-sądzającego na rzecz powódki określoną kwotę. Skarżący powołał się na wieloletnią praktykę w stosowaniu instytucji kasacji pod rządami dawnego KPC i poglądy dok-tryny, wskazujące na dopuszczalność kasacji od postanowień oddalających wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia apelacji. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Twierdzenia zażalenia są bezpodstawne. Założeniem dopuszczalności ka-sacji, która przysługuje stronie od wyroku lub postanowienia, wydanych przez sąd drugiej instancji i kończących postępowanie w sprawie jest przynależność rozpoz-nawanej sprawy do kategorii spraw, w których kasacja nie jest ex lege wyłączona według dyspozycji art. 393 KPC. Postępowanie kasacyjne toczy się w sprawie, a zatem zaskarżeniu kasacyjnemu nie podlegają orzeczenia, wydane przez sąd drugiej instancji, które wprawdzie kończą postępowanie w sprawie o świadczenie, w której jednak kasacja jest przedmiotowo wyłączona z uwagi na wartość przedmiotu zaskarżenia (art. 393 pkt 1 KPC). Powoływane przez skarżącego poglądy doktryny trafnie wskazują na dopuszczalność zaskarżenia kasacją postanowień oddalających wnioski o przywrócenie terminu do wniesienia apelacji, które kwalifikują się jako pos-tanowienia kończące postępowanie w sprawie, tyle że kasacja w sprawach o świad-czenie jest zawsze uzależniona od wyższej niż pięć tysięcy złotych, a w sprawach gospodarczych - wyższej niż dziesięć tysięcy złotych wartości przedmiotu zaskarże-nia (art. 393 pkt 1 KPC), bez względu na rodzaj zaskarżanego orzeczenia. - 3 - Mając powyższe na uwadze zażalenie należało oddalić na podstawie art. 385 KPC w związku z art. 39313 i 397 § 2 KPC. ========================================