I PZ 77/65

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Tyszka. Sędziowie: K. Wieruszewski, M. Wilewski (sprawozdawca).SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Władysława Ł. przeciwko Skarbowi Państwa-Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej, Wydział Oświaty w G. o unieważnienie treści opinii, na skutek zażalenia powoda na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku z dnia 24 lipca 1965 r.,uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę Sądowi Wojewódzkiemu w Gdańsku do merytorycznego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneZaskarżonym postanowieniem Sąd Wojewódzki odrzucił pozew Władysława Ł. skierowany przeciwko Kuratorium Okręgu Szkolnego w G. o zniszczenie oryginału tajnej i fałszywej opinii o nim jako nauczycielu. Sąd Wojewódzki przyjął, że sprawa o zniszczenie opinii nie może być rozpoznawana w postępowaniu sądowym, ponieważ powodowi przysługuje w tym celu droga administracyjna.Sąd Najwyższy, rozpoznając zażalenie powoda na to postanowienie, uznał je za uzasadnione.Z mocy art. 11 p.o.p.c. (obecnie art. 23 i 24 k.c.) dobra osobiste człowieka pozostają pod ochroną prawa, a uprawnionemu przysługuje roszczenie o zaniechanie działań naruszających te dobra lub o dokonanie czynności (np. zniszczenia poufnej opinii) niezbędnych do usunięcia stanu naruszenia.Zgłoszone zatem przez powoda roszczenie ma swoje źródło ochrony w prawie cywilnym i jako takie jest ono sprawą cywilną w rozumieniu art. 2 § 1 k.p.c., podlega więc rozpoznaniu przed sądami powszechnymi. Wniosku tego nie może przekreślić, jak to przyjął Sąd Wojewódzki, okoliczność odpowiedzialności służbowej kierowników zakładów pracy za niewykonanie obowiązków zniszczenia poufnej opinii o pracowniku (zarządzenie nr 284 Prezesa Rady Ministrów z dnia 13.X.1956 r. w sprawie likwidacji praktyki poufnego opiniowania pracowników - Mon. Pol. Nr 86, poz. 998).Odpowiedzialność służbowa jest niezależna od omawianych wyżej praw podmiotowych przysługujących powodowi.Skoro więc Sąd Wojewódzki, odrzucając pozew, zasad tych nie miał na uwadze, to Sąd Najwyższy na mocy art. 394 § 1 i art. 397 § 2 w związku z art. 388 § 1 k.p.c. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę Sądowi I instancji do merytorycznego rozpoznania oraz przyznał powodowi na mocy art. 98 § 2 i art. 109 k.p.c. zwrot kosztów postępowania zażaleniowego.