I PZ 8/66

Skład orzekającyPrzewodniczący: Sędzia SN J. Krzyżanowski.Sędziowie SN: J. Tyszka (spr.), J. Szczurzewski.Protokolant: E. Bzowska.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 1 marca 1956 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Obornickiego Przedsiębiorstwa Przemysłu Terenowego w Obornikach przeciwko Januszowi K., Rogerowi R. i in. o 475.266,23 zł na skutek zażalenia biegłego Jerzego L. na zarządzenie Przewodniczącego Sądu Wojewódzkiego w Poznaniu z dnia 18 listopada 1965 r. sygn. akt II C 195/64postanawia:zażalenie odrzucić.Uzasadnienie faktyczneZaskarżonym zarządzeniem Przewodniczący Sądu przyznał biegłemu księgowemu Jerzemu L. tytułem wynagrodzenia za wydanie opinii z żądanej przez niego kwoty 1.760 zł - kwotę 1.010 zł.Zażalenie biegłego na powyższe zarządzenie podlegało odrzuceniu jako spóźnione.Jak wynika z akt sprawy i co zresztą jest niesporne, biegły został zawiadomiony o ustaleniu wysokości należnego mu wynagrodzenia w dniu podjęcia tego wynagrodzenia w kasie sądowej, tj. w dniu 23 XI 1965 r. Od wymienionego dnia należy liczyć bieg terminu do wniesienia przez biegłego zażalenia. Skarżący wniósł zażalenie dnia 13 I 1966 r., a więc po upływie terminu tygodniowego przewidzianego w art. 394 § 2 kpc.Wbrew poglądowi skarżącego nie można potraktować jako zażalenia wcześniejszego pisma jego z dnia 29 XI 1965 r. skierowanego do Prezesa Sądu Wojewódzkiego w P. i zawierającego skargę na głównego księgowego tegoż Sądu, który dokonał skreśleń względnie poprawek niektórych pozycji rachunku biegłego, aprobowanych następnie zaskarżonym zarządzeniem.Skarżący, jak wynikałoby to z treściwego pieczątki firmowej, jest magistrem prawa, co pozwala na przyjęcie, iż znane mu są niewątpliwie przepisy prawa, według których zażalenie na postanowienie Sądu oraz zarządzenie przewodniczącego rozpoznaje nie prezes tegoż Sądu, lecz sąd rewizyjny. Jeśli w tych warunkach skarżący wystąpił w wymienionym piśmie do Prezesa Sądu Wojewódzkiego i to ze skargą na głównego księgowego tego Sądu, to należało przyjąć, że chodziło mu wówczas o kontrolę i nadzór administracyjny ze strony kierownictwa Sądu nad czynnościami pracownika rachuby sądowej, jakim jest główny księgowy, a nie o zażalenie na zarządzenie przewodniczącego w przedmiocie przyznania skarżącemu wynagrodzenia za wydanie opinii. Nie można bowiem wbrew intencji wynikającej z treści omawianego pisma oraz wbrew oznaczeniu jego adresata nadawać mu znaczenia, jakiego pismo to nie posiada, zwłaszcza przy uwzględnieniu podkreślonej wyżej okoliczności, że nie chodzi tu o osobą nieporadną, lecz przeciwnie - o osobę, od której można spodziewać się znajomości podstawowych przepisów prawa procesowego.Z wymienionych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 375 i 397 i 2 k.p.c.).