I UZ 62/04

Sygn. akt I UZ 62/04 POSTANOWIENIE Dnia 10 stycznia 2005 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Teresa Flemming-Kulesza (przewodniczący) SSN Józef Iwulski SSN Roman Kuczyński (sprawozdawca) w sprawie z wniosku E. F. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w K. o wysokość świadczenia, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 10 stycznia 2005 r., zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w K. z dnia 7 lipca 2004 r., sygn. akt III AUa …/03, oddala zażalenie. U z a s a d n i e n i e Wyrokiem z dnia 10 marca 2004 r. Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. w częściowym uwzględnieniu apelacji wnioskodawcy E. F. zmienił wyrok Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia 3 kwietnia 2003 r. i poprzedzającą go decyzję Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia 19 sierpnia 2002 r., w ten sposób, że zobowiązał organ rentowy do przeliczenia emerytury wnioskodawcy przy zastosowaniu do obliczenia składnika wynoszącego 24% kwoty bazowej obowiązującej w dniu 5 marca 1998 r., poczynając od dnia 29 lipca 2002 r., w pozostałym zakresie apelację oddalił. 2 Powyższy wyrok wnioskodawca zaskarżył kasacją opartą na zarzutach naruszenia prawa materialnego – art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach przyznawania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 104, poz. 450 ze zm.) oraz art. 21 ust. 1 pkt 1 i art. 53 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 162, poz. 1118 ze zm.). Jako okoliczności uzasadniające rozpoznanie kasacji skarżący wskazał naruszenie zasady państwa prawa, prawidłowego wymiaru sprawiedliwości, nieuwzględnienie słusznego interesu obywatela. Postanowieniem z dnia 7 lipca 2004 r. Sąd Apelacyjny w K. odrzucił kasację wnioskodawcy z uzasadnieniem, iż wskazane okoliczności nie odpowiadają wymaganiom z art. 393 k.p.c. i kasacja w istocie nie wypełnia obowiązku z art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c., a nadto nie zawiera uzasadnienia wskazanych podstaw kasacyjnych tzn. nie wykazuje, na czym polega wadliwa wykładnia Sądu drugiej instancji wymienionych przepisów prawa materialnego, a także jak – zdaniem skarżącego – przepisy te powinny być rozumiane. Powyższe postanowienie wnioskodawca zaskarżył zażaleniem. Sąd Najwyższy rozważył, co następuje: Zażalenie jest nieuzasadnione i podlega oddaleniu. Przepis art. 3933 § 1 k.p.c. wymaga, aby kasacja zawierała m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (pkt 2), jak i przedstawienie okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie (pkt 3). Kasacja w przedmiotowej sprawie dotknięta jest obydwoma tymi brakami, a są to braki nieusuwalne (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 16 października 1997 r., II CKN 404/97, OSNC 1998 nr 4, poz. 59, z dnia 21 marca 2000 r., II CKN 711/00, OSNC 2000 nr 7-8, poz. 151, z dnia 9 listopada 2000 r., II CKN 1385/00, OSNC 2001 nr 3, poz. 51). Kasacja bowiem nie zawiera żadnego uzasadnienia wskazanych w niej podstaw, to znaczy nie wywodzi, na czym polega niewłaściwe zastosowanie wymienionych przepisów prawa materialnego, jak powinny być one zastosowane w sposób właściwy, czy też na czym polega ich błędna wykładnia i jaka miałaby być wykładnia prawidłowa. Już tylko ten brak czyni kasację niedopuszczalną. Dotknięta jest też ona kolejnym brakiem w postaci nieprzytoczenia okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie. Za okoliczności takie nie mogą być uznane „naruszenie zasady państwa prawa, prawidłowego wymiaru sprawiedliwości, 3 nieuwzględnienie słusznego interesu obywatela”. Wstępne badanie kasacji pod kątem dopuszczenia jej do rozpoznania (art. 393 k.p.c.) odbywa się przed podjęciem oceny, czy przytoczone w kasacji podstawy są usprawiedliwione (art. 39311 – art. 39313 k.p.c.). Sąd Najwyższy powinien zatem dysponować argumentami strony skarżącej, które jej zdaniem uzasadniają przyjęcie kasacji do rozpoznania, jednakże argumenty te winny nawiązywać wprost do treści art. 393 k.p.c., a zatem powoływać się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (co polega na przytoczeniu jego treści i wskazaniu argumentów prawnych, które z reguły prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych) i wskazywać potrzebę wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (co wymaga przedstawienia tych rozbieżności i wykazanie, że przepisy je wywołujące nie zostały dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowej judykaturze). Bez tych argumentów kasacja byłaby środkiem odwoławczym niezupełnym, a selekcja wnoszonych kasacji dokonana przez Sąd Najwyższy, w ramach przedsądu, zbyt dowolna. Dlatego też tak ogólnie przedstawione okoliczności, mające uzasadniać rozpoznanie kasacji jak w przedmiotowej sprawie, usuwają się spod wstępnej kontroli dopuszczalności kasacji do rozpoznania, co skutkuje stwierdzeniem niedopuszczalności takiej kasacji, a tym samym jej odrzucenie. Z powyższych motywów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39318 w związku z art. 39319 i 385 k.p.c. postanowił, jak w sentencji.