II BU 4/13

Sygn. akt II BU 4/13 POSTANOWIENIE Dnia 4 lutego 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska w sprawie z wniosku L. S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. o wysokość emerytury, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 4 lutego 2014 r., skargi wnioskodawcy o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 20 stycznia 2011 r. odrzuca skargę. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 20 stycznia 2011 r. Sąd Apelacyjny, Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił apelację L. S. od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 13 sierpnia 2010 r. oddalającego jego odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w W. z dnia 4 grudnia 2009 r. i 11 czerwca 2010 r. w przedmiocie przeliczenia emerytury od dnia 1 kwietnia 2009 r. Skarga ubezpieczonego, zawierająca wniosek o stwierdzenie niezgodności z prawem tego prawomocnego orzeczenia, została oparta na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 15 ust. 1 w związku z ust. 4-6 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst – Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.) oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania – art. 244 i 234 k.p.c. Skarżący oświadczył, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków 2 prawnych było i jest niemożliwe ze względu na niekasacyjny rodzaj orzeczenia i podniósł, że na skutek wydania zaskarżonego wyroku poniósł szkodę ze względu na błędne obliczenie podstawy wymiaru emerytury, co przełożyło się na obniżenie miesięcznej kwoty świadczenia niższej o 60 zł od wyliczonej od podstawy wymiaru uwzględniającej pobieraną premię. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać – obok oznaczenia orzeczenia, od którego została wniesiona, przytoczenia jej podstaw oraz ich uzasadnienia i wniosku o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem – także wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy oraz wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Sąd Najwyższy wyjaśnił, że każdy z elementów skargi przewidzianych w art. 4245 § 1 k.p.c. ma charakter samoistny i każde opisane w nich wymaganie powinno być spełnione samodzielnie, niezależnie od innych. Wobec wyraźnego przeciwstawienia w art. 4245 § 1 k.p.c. podstaw skargi (pkt 2) wskazaniu przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne (pkt 3) nie może budzić wątpliwości, że skarga musi zawierać każdy z tych elementów przedstawiony odrębnie (por. np. niepublikowane postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, z dnia 20 czerwca 2006 r., II BP 5/06, z dnia 20 lipca 2006 r., I BP 2/06, z dnia 27 lutego 2007 r., II BU 8/06, czy z dnia 25 kwietnia 2007 r., III BP 6/07). W skardze powołano podstawy skargi z uzasadnieniem, lecz nie wskazano przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne. Charakter tego wymagania powoduje, że brak ten, który jest tzw. brakiem konstrukcyjnym, a więc nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych, powoduje odrzucenie skargi a limine. 3 Mając to na względzie, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).