II PSK 154/21

Sygn. akt II PSK 154/21 POSTANOWIENIE Dnia 12 października 2021 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maciej Pacuda w sprawie z powództwa G.K. przeciwko […] Zespołowi Lecznictwa […] w O. o ustalenie i sprostowanie treści protokołu powypadkowego, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 12 października 2021 r., skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia 15 czerwca 2020 r., sygn. akt IV Pa (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) nie obciąża powoda kosztami postępowania kasacyjnego strony pozwanej. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w O. wyrokiem z dnia 15 czerwca 2020 r., wydanym na skutek apelacji wniesionej przez pozwany […]Zespół Lecznictwa […] w O. od wyroku Sądu Rejonowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w O. z dnia 21 października 2019 r., którym ustalono, że wypadek, jakiemu uległ powód G.K. w dniu 7 maja 2019 r., jest wypadkiem przy pracy i sprostowano protokół powypadkowy w ten sposób, że w miejsce stwierdzenia, że wypadek „nie jest wypadkiem przy pracy” nakazano wpisać, że wypadek „jest wypadkiem przy pracy”, a w miejsce stwierdzenia „nie można jednoznacznie ustalić daty zdarzenia” nakazano pisać „wypadek miał miejsce 7 2 maja 2019 roku”, zmienił ten wyrok i oddalił powództwo oraz rozstrzygnął o kosztach postępowania w sprawie. Powód G.K. wniósł do Sądu Najwyższego skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego, zaskarżając ten wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie prawa materialnego, to jest art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, a także naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 316 § 1 k.p.c. i art. 3271 § 1 pkt 1 k.p.c. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się na oczywistą zasadność tego środka zaskarżenia, gdyż zdaniem skarżącego nie ulega wątpliwości, że wypadek, któremu uległ, jest wypadkiem przy pracy ze względu na wystąpienie wszystkich przesłanek określonych w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, ponieważ skaleczenie się przez skarżącego w stopę było zdarzeniem nieprzewidywalnym, wywołanym przyczyną zewnętrzną (fragmentem szkła), jego skutkiem był uraz w postaci rozcięcia palca, które doprowadziło do amputacji kończyny dolnej lewej na poziomie podudzia, zaś jego związek z pracą wynikał z faktu, iż do zdarzenia doszło w trakcie wykonywania zwykłych czynności pracowniczych - poruszania się po terenie pozwanego szpitala w celu wykonania wydanego przez przełożonego polecenia naprawy obieraczki do ziemniaków. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność postępowania (pkt 3) lub skarga jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). Wypada również dodać, iż zgodnie z art. 3984 § 2 k.p.c., określającym wymogi formalne skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek o przyjęcie do rozpoznania i jego uzasadnienie. Należy zatem stwierdzić, że wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym wcześniej art. 3989 § 1 k.p.c., a 3 jego uzasadnienie winno zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy. Skarga kasacyjna nie jest bowiem (kolejnym) środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, z uwagi na przeważający w jej charakterze element interesu publicznego. Służy ona kontroli prawidłowości stosowania prawa, nie będąc instrumentem weryfikacji trafności ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia. Wypada także przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, jeżeli zaskarżone tą skargą orzeczenie zapadło wskutek oczywistego naruszenia prawa, zaś oczywiste naruszenie prawa powinno być rozumiane jako widoczna, bez potrzeby dokonywania pogłębionej analizy jurydycznej, sprzeczność wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem albo powszechnie przyjętymi regułami interpretacji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 lutego 2001 r., I PKN 15/01, OSNAPiUS 2002 nr 20, poz. 494 oraz z dnia 17 października 2001 r., I PKN 157/01, OSNP 2003 nr 18, poz. 437) i jest możliwe do przyjęcia tylko wówczas, gdy orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami prawa (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 30 stycznia 1963 r., II CZ 3/63, OSPiKA 1963 nr 11, poz. 286). Powołanie się przez autora skargi kasacyjnej na przesłankę zawartą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. zobowiązuje go zatem do przedstawienia wywodu prawnego zmierzającego do wykazania kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego polegającej na jego oczywistości, widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, co daje podstawy do uznania skargi za oczywiście uzasadnioną, tj. podlegającą uwzględnieniu (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 11 grudnia 2009 r., II PK 223/09, LEX nr 585777 oraz z dnia 3 lutego 2010 r., II PK 304/09, LEX nr 602695). Innymi słowy, jeżeli skarżący powołuje się na oczywistą zasadność skargi, to powinien zawrzeć w niej wywód prawny, z którego ta oczywista zasadność będzie wynikała. Ma to być przy tym zasadność łatwo dostrzegalna już nawet przy pobieżnej lekturze skargi (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2010 r., V CSK 459/09, LEX nr 602638). 4 Zdaniem Sądu Najwyższego, oceniany w niniejszym postępowaniu wniosek skarżącego nie spełnia wyżej określonych kryteriów. Użyta w tym wniosku argumentacja mająca potwierdzać oczywistą zasadność skargi kasacyjnej w żadnym razie nie stanowi bowiem wywodu jurydycznego, z którego wynikałaby owa oczywista zasadność skargi, lecz ogranicza się do przedstawienia stanu faktycznego sprawy wynikającego z dokonanej przez samego skarżącego oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. W istocie stanowi ona więc próbę podważenia przeprowadzonej przez Sąd drugiej instancji oceny materiału dowodowego, z której jednoznacznie wynika, że Sąd ten odmówił waloru wiarygodności zeznaniom skarżącego oraz świadków dotyczącym okoliczności i czasu zaistnienia spornego zdarzenia. Na tej podstawie Sąd drugiej instancji stwierdził zaś, że nie da się ustalić, aby skutek w postaci amputacji części nogi wynikający ze zranienia przez skarżącego stopy wypełniał ustawową definicję wypadku przy pracy zawartą w art. 3 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych. Sąd Najwyższy podkreśla w związku z tym, że powoływanie się na błąd w przeprowadzonej ocenie dowodów i dokonanych na tej podstawie ustaleniach faktycznych nie może być podstawą skargi kasacyjnej (art. 3983 § 3 k.p.c.), ponieważ ustalenia te są wynikiem swobodnej oceny dowodów dokonywanej przez sąd meriti. Sąd Najwyższy, zgodnie z art. 39813 § 2 k.p.c., jest natomiast związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia, co oznacza, że w przypadku poddania skargi kasacyjnej merytorycznej ocenie i tak musiałby uwzględnić owe ustalenia przy rozpatrywaniu powołanych w skardze zarzutów naruszenia prawa materialnego, którego przepisy stanowiły właściwą podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku. Kierując się przedstawionymi motywami, Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, że skarżący nie wykazał potrzeby poddania jego skargi kasacyjnej merytorycznemu rozpoznaniu. Dlatego, opierając się na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., orzekł jak w sentencji postanowienia. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego strony pozwanej zostało z kolei wydane na podstawie art. 102 k.p.c., albowiem w ocenie Sądu Najwyższego w sprawie zachodził szczególnie uzasadniony przypadek wynikający z sytuacji osobistej skarżącego. as 5