II CZ 3/63

SentencjaSąd Najwyższy, w sprawie z powództwa Juliana T. przeciwko Skarbowi Państwa - Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w G. o 136.424 zł, po rozpoznaniu zażalenia powoda na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Katowicach z dnia 16 listopada 1962 r., uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych do ponownego rozpoznania Sądowi Wojewódzkiemu w Katowicach.Uzasadnienie faktycznePowód twierdził, że zamierzał przystąpić do spółki "Wytwórnia Galanterii Szklanej" w G., lecz wobec sprzeciwu części spólników do zawarcia umowy nie doszło. Tymczasem władze finansowe traktując go jako spólnika zobowiązały go do zapłacenia podatku w kwocie 136.000 zł. W związku z powyższym powód domagał się ustalenia, że nie jest spólnikiem wymienionej spółki, i wnosił o zwolnienie go od kosztów sądowych. Zaskarżonym postanowieniem Sąd Wojewódzki oddalił wniosek wobec oczywistej bezzasadności powództwa, reprezentując pogląd, iż sprawa nie należy do drogi sądowej.Polemizując z podanym stanowiskiem Sądu Wojewódzkiego, powód w zażaleniu wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.Zażaleniu nie można odmówić słuszności. Jak to bowiem wyjaśnił Sąd Najwyższy (orzeczenie z dnia 18 kwietnia 1952 r. C. 538/52 OSN 1953/I poz. 28) oczywista bezzasadność powództwa, dająca podstawę do odmowy zwolnienia strony od kosztów sądowych, zachodzi wtedy tylko, gdy dla każdego prawnika - bez potrzeby analizowania sprawy pod względem faktycznym i prawnym - jest zupełnie oczywiste, że powództwo nie może zostać uwzględnione, jako niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i nie podlegającymi różnej wykładni przepisami prawa.Sytuacja taka nie zachodzi w sprawie niniejszej. Postanowienie o odmowie zwolnienia od kosztów sądowych zapadło na podstawie samych twierdzeń pozwu, które bez głębszej analizy prawnej stanu faktycznego nie pozwalają przewidzieć, iż powództwo nie może być uwzględnione.Sama sprawa ma charakter cywilnoprawny, a sam problem drogi sądowej w świetle okoliczności sprawy nie jest bynajmniej oczywisty.Z powyższych względów na podstawie art. 113 § 2 k.p.c. i art. 394 § 3 k.p.c. orzeczono jak w sentencji.