II PUO 40/22

Sygn. akt II PUO 40/22 POSTANOWIENIE Dnia 1 lutego 2023 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Robert Stefanicki w sprawie z odwołania G. B. przeciwko Dyrektorowi Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w W. o wysokość policyjnej renty rodzinnej, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 1 lutego 2023 r., wniosku Sądu Apelacyjnego w Warszawie przekazanemu Sądowi Najwyższemu postanowieniem z dnia 28 listopada 2022 r. o przekazanie sprawy sygn. akt III AUa 3017/22 innemu sądowi równorzędnemu, odmawia przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 441 § 1 k.p.c. UZASADNIENIE Zgodnie z art. 441 § 1 k.p.c. przekazanie przez Sąd Najwyższy sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu jest możliwe tylko wówczas, gdy wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości, a w szczególności wzgląd na społeczne postrzeganie sądu jako organu bezstronnego. Sędzia w swoim wniosku nie wykazał, że tego rodzaju okoliczności występują odnośnie do Sądu Apelacyjnego w Warszawie (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2022 r., sygn. akt II PUO 16/22). Rozstrzygający w tej sprawie nie kwestionuje przestrzegania ogólnych zasad dotyczących przenoszenia sędziów, ale w odniesieniu do konkretnych okoliczności sprawy przedstawione przez Sąd 2 Apelacyjny względy (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1 lutego 2023 r., sygn. akt II PUO 41/22) nie są równoznaczne z wykazaniem podstaw do oceny, że dobro wymiaru sprawiedliwości, w tym zaufanie do sądu przemawia za przekazaniem sprawy innemu równorzędnemu sądowi. W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia.