II PZ 13/72

Skład orzekającyPrzewodniczący: Sędzia SN M. Wilewski (spr.).Sędziowie SN: W. Glabisz, A. Szczurzewski.Protokolant: K. Kowalska.SentencjaSąd Najwyższy - Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych po rozpoznaniu w dniu 24 maja 1972 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Stanisława S. przeciwko Kopalni "W." w W. o odszkodowanie na skutek zażalenia pozwanej Kopalni na postanowienie Sądu Wojewódzkiego we Wrocławiu z dnia 8 marca 1972 r., sygn. akt II C 882/70, postanawia:oddalić zażalenie i przyznać powodowi od pozwanej Kopalni 120 zł tytułem kosztów postępowania zażaleniowego.Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki w zaskarżonym postanowieniu zobowiązał pozwaną Kopalnię do uiszczenia na rzecz Skarbu Państwa 7.477 zł tytułem opłat sądowych, podając w uzasadnieniu, że ogólna kwota kosztów sądowych, których powód nie miał obowiązku uiścić, wynosi 12.992 zł, a skoro zarządzono do ściągnięcia tylko 5.515 zł, przeto pozostała różnica obciąża Kopalnię z mocy art. 11 i art. 13 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.W zażaleniu na to postanowienie pozwana Kopalnia zarzuca naruszanie art. 100 k.p.c. i art. 11 ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz sprzeczność ustalenia z faktem, że rewizja powoda z dnia 13 stycznia 1970 r. była skuteczna, i wnosi o zmianę postanowienia przez obciążenie Kopalni kwotą 4.287 zł oraz zasądzenie od powoda kosztów postępowania zażaleniowego.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rozstrzygnięcie o kosztach procesu, a pośrednio stosowne orzeczenie o nieuiszczonych kosztach sądowych, zależy od wyniku procesu, a nie, jak to błędnie ujmuje w swoim uzasadnieniu Sąd Wojewódzki, od skuteczności jednego ze środków odwoławczych.Sąd Wojewódzki prawidłowo wyliczył na 12.992 zł łączną kwotę nieuiszczonych w sprawie opłat sądowych, a skoro powód utrzymał się w procesie w 63%, przeto w tym stosunku pozwana Kopalnia mogłaby być obciążona nieuiszczonymi przez powoda opłatami. Odpowiednia liczba procentowa wynosiłaby 8.185 zł, a skoro pozwana Kopalnia została już zobowiązana (w wyroku z dnia 22 stycznia 1971 r.) do uiszczenia 5.515 zł, przeto jej zobowiązanie względem Skarbu Państwa z tytułu tych opłat mogłoby wynosić tylko pozostałą resztę, tj. 2.670 zł.Uprawnienie sądu I instancji przewidziane w art. 13 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 24, poz. 110) do wydania uzupełniającego postanowienia co do kosztów nie objętych orzeczeniem Sądu zakłada jednak zgodność tego uzupełniającego orzeczenia o kosztach sądowych z ustalonymi już w procesie zasadami w przedmiocie rozstrzygnięcia o kosztach procesu (art. 11 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych).Sąd Wojewódzki, orzekając w tym przedmiocie w swoim wyroku z dnia 22 stycznia 1971 r., powołał tylko art. 98 k.p.c. oraz art. 11 (bez ściślejszego oznaczenia) ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, natomiast Sąd Najwyższy, orzekający jako instancja rewizyjna, o kosztach sądowych w ogóle nie wypowiedział się, a jedynie przyznał powodowi od pozwanej Kopalni koszty postępowania rewizyjnego.Z zestawienia tych rozstrzygnięć i powołanych przepisów należy wyprowadzić wniosek, że Sąd Wojewódzki przyjął w procesie zasadę nałożenia na pozwaną Kopalnię obowiązku pokrycia całości nie wyłożonych przez powoda opłat sądowych, tak, jak w całości obciążył Kopalnię kosztami procesu w sprawie, i dlatego zaskarżone postanowienie, pomimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu, a tym samym zażalenie z mocy art. 397 § 1 k.p.c. podlega oddaleniu, a w konsekwencji Sąd Najwyższy zasądził na rzecz powoda, zgodnie z jego wnioskiem i na mocy art. 98 § 1 k.p.c., koszty postępowania zażaleniowego.