II PZ 35/63

SentencjaSąd Najwyższy na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 maja 1963 r., po rozpoznaniu sprawy ze skargi obywatela X o wznowienie postępowania w sprawie przeciw niemu wytoczonej z powództwa Rejonowego Oddziału Gospodarki Zwierzętami Rzeźnymi w N. o 75.360 zł z należnościami ubocznymi, na skutek zażalenia obywatela X na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Z. z dnia 14 grudnia 1962 r. II C 340/59 oddalające wniosek o przywrócenie terminu, postanowił:zmienić zaskarżone postanowienie i przywrócić obywatelowi X termin do wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Z. z dnia 12 czerwca 1962 r. odrzucające skargę o wznowienie postępowania.Uzasadnienie faktyczneSkarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 12 czerwca 1962 r. odrzucające skargę o wznowienie postępowania twierdząc, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy.Sąd Wojewódzki ustalił, co następuje:Postanowienie z dnia 12 czerwca 1962 r. wysłane do pełnomocnika skarżącego, adwokata Y, doręczone zostało jego sąsiadce A. w dniu 14 lipca 1962 r. Wyraziła ona gotowość przyjęcia przesyłki za nieobecnego adresata.Wymieniony adwokat wyjechał na kilka dni i nie ustanowił osoby upoważnionej do odbioru korespondencji w czasie jego nieobecności.Obywatelka A. w dniu jego powrotu, tj. w dniu 17 lipca 1962 r., doręczyła mu wymienione postanowienie - rzekomo z wyjaśnieniem, że przesyłka nadeszła dopiero w tym dniu.Sąd Wojewódzki uznał, że pełnomocnik skarżącego nie dochował należytej staranności wskutek tego, że "przed wyjazdem nie zabezpieczył takiego sposobu odbioru przesyłek, który by w sposób bezsporny pozwolił mu po powrocie ustalić początkową datę biegu terminu. Zdając sobie jako prawnik sprawę z powagi terminów zawitych, powinien był zabezpieczyć się przed ich uchybieniem przez zobowiązanie osoby upoważnionej do odbioru pism - do zewidencjonowania daty wpływu".Z tych przyczyn Sąd Wojewódzki oddalił wniosek o przywrócenie terminu z braku podstaw przewidzianych w art. 178 k.p.c.Pozwany zarzucił w zażaleniu, że jego pełnomocnik nie mógł i nie był zobowiązany w czasie tak krótkiego urlopu zabezpieczyć doręczenia pism w inny sposób, niż to miało miejsce. Zdaniem skarżącego doręczenie przesyłki sąsiadce nie należącej do personelu zespołu adwokackiego było nieważne, gdyż adresat-adwokat oświadczył doręczycielowi przed wyjazdem, że wyjeżdża jedynie na kilka dni. Przesyłka zaś nie była wysłana listem poleconym, wobec czego w miejscowym Urzędzie Pocztowym mogło nie być dowodu wykazującego datę jej nadejścia lub doręczenia.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Zarzut nieważności doręczenia jest chybiony, gdyż doręczenia dokonano zgodnie z art. 147 k.p.c., a więc prawidłowo, wobec czego pełnomocnik procesowy skarżącego nie był obowiązany przewidzieć innego sposobu doręczenia. Nie ma bowiem przepisu prawnego, który by zobowiązywał adwokata - w razie jego wyjazdu na kilka dni ze swej siedziby - do ustanowienia osoby upoważnionej w jego imieniu do odbioru skierowanych do niego pism i obowiązanej w związku z tym upoważnieniem do ewidencjonowania daty wpływu pism. Sąd Wojewódzki nie miał więc podstawy do dopatrzenia się winy wymienionego adwokata w "niezabezpieczeniu innego sposobu doręczenia".Wobec tego, że Sąd Wojewódzki uznał podstawy faktyczne wniosku o przywrócenie terminu za wiarygodne, a przypisanie winy pełnomocnikowi wnioskodawcy okazało się nieuzasadnione, należało z mocy art. 178, 391 § 1 pkt 10 i art. 394 § 3 k.p.c. przywrócić termin do wniesienia zażalenia.