II USK 664/21

Sygn. akt II USK 664/21 POSTANOWIENIE Dnia 7 września 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Romualda Spyt w sprawie z wniosku T. S.A. z siedzibą w W. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych […] Oddziałowi w W. z udziałem zainteresowanego L. spółki z o.o. z siedzibą w W. i ubezpieczonych: J. S., M. S., E. P., K. P. (poprzednio P.), A. P. o podleganie ubezpieczeniom społecznym, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 7 września 2022 r., skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 18 maja 2021 r., sygn. akt III AUa 1045/19, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych […] Oddziału w W. na rzecz T. S.A. w W. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Decyzjami z dnia 9 grudnia 2015 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych […] Oddział w W. stwierdził, że: E. P., A. P., K. P., J. S. i M. S. - podlegają obowiązkowo ubezpieczeniom społecznym u płatnika składek T. S.A. z siedzibą w W. (dalej jako „T.”) z tytułu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę w okresie od 1 lipca 2014 r. „do nadal”. 2 Sąd Okręgowy w Warszawie, wyrokiem z dnia 14 maja 2019 r., oddalił odwołania T. S.A. z siedzibą w W. od powyższych decyzji. Sąd Apelacyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 18 maja 2021 r., zmienił zaskarżony wyrok i poprzedzającą go decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych […] Oddziału w W. z dnia 9 grudnia 2015 r. w ten sposób, że stwierdził, iż J. S. podlegał obowiązkowo ubezpieczeniom społecznym u płatnika składek T. S.A. z tytułu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę w okresie od 1 lipca 2014 r. do 31 marca 2015 r. oraz że A. P. podlegał obowiązkowo ubezpieczeniom społecznym u płatnika składek T. S.A. z tytułu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę w okresie od 1 lipca 2014 r. do 30 czerwca 2015 r., oddalił apelację w pozostałym zakresie, rozstrzygając także o kosztach postępowania. Organ rentowy zaskarżył powyższy wyrok skargą kasacyjną w części dotyczącej ograniczenia okresów podlegania obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym z tytułu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę w T. S.A. wobec A.P. - do 30 czerwca 2015 r. i wobec J. S. - do 31 marca 2015 r. oraz w zakresie zasądzonych kosztów postępowania. W podstawach skargi podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania: art. 3271 § 1 k.p.c.; art. 233 § 1 k.p.c., a także naruszenia prawa materialnego: art. 22 art. 30 k.p.; art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst: Dz.U z 2022 r., poz.1009) w związku z art. 231 k.p.; art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w związku z art. 22 k.p.; § 2 w związku z § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U z 2015 r., poz. 1804), przez jego niewłaściwe zastosowanie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego łącznie w wysokości 1.800 zł. Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w oparciu o art. 3984 § 2 k.p.c. w związku z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. - z uwagi na potrzebę wykładni: - art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w związku z art. 22 k.p. w związku z art. 231 k.p. sprowadzającej się do ustalenia, czy rozwiązanie umowy o pracę pomiędzy T. S.A. a ubezpieczonym przez podmiot 3 trzeci niezwiązany żadnym węzłem prawnym jest skuteczne względem ubezpieczonego i T. S.A. w sytuacji, gdy ubezpieczony „po rozwiązaniu stosunku pracy z L.” nadal, cały czas kontynuował wykonywanie tej samej pracy na rzecz dotychczasowego pracodawcy (T. S.A) pod jego kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez tego pracodawcę (T. S.A), - art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych - czy kontynuowanie zatrudnienia w ramach założonej przez dotychczasowego pracownika działalności gospodarczej jest wystarczające do uznania iż doszło do rozwiązania stosunku pracy w sytuacji, gdy pracownik nadal wykonuje te same czynności w ten sam sposób pod nadzorem dotychczasowego pracodawcy (co bezpośrednio wskazuje na swoiste wymuszenie na pracowniku zmiany formy współpracy w celu uniknięcia obowiązku odprowadzenia składek na ubezpieczenia społeczne od wynagrodzenia należnego pracownikowi), pomimo braku zmiany charakteru pracy, nierozwiązania w sposób formalny stosunku pracy z pracownikiem. W odpowiedzi na skargę kasacyjną odwołująca się Spółka wniosła o odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania i zasądzenie od skarżącego na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania. Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał, że jako sąd kasacyjny nie jest sądem powszechnym zwykłej, trzeciej instancji, a skarga kasacyjna nie jest środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie z uwagi na przeważający w charakterze skargi kasacyjnej element interesu publicznego. Służy ona kontroli prawidłowości stosowania prawa, nie będąc instrumentem weryfikacji trafności ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia. 4 Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Strona wnosząca skargę kasacyjną, zgodnie z art. 3984 § 2 k.p.c. określającym wymogi formalne tego środka prawnego, powinna sformułować w niej wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania wraz ze stosownym uzasadnieniem. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien zatem wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c., a jego uzasadnienie winno zawierać argumenty prawne świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance określonej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wykazania, że określony przepis prawa, będący źródłem poważnych wątpliwości interpretacyjnych, nie doczekał się wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje rozbieżności w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych. Wątpliwości te i rozbieżności należy przytoczyć, przedstawiając ich doktrynalne lub orzecznicze źródła (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, LEX nr 424365; z dnia 18 lutego 2015 r., II CSK 428/14, LEX nr 1652383). Konieczne jest wskazanie argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych, a także przedstawienie własnej propozycji interpretacyjnej (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 13 grudnia 2007 r., I PK 233/07, OSNP 2009 nr 3-4, poz. 43). Powołanie się na omawianą przesłankę wymaga również wykazania, że chodzi o wykładnię przepisów prawa, których treść i znaczenie nie zostały dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowym orzecznictwie lub, że istnieje potrzeba zmiany ich dotychczasowej wykładni, podania na czym polegają wątpliwości związane z jego rozumieniem oraz przedstawienia argumentacji świadczącej, że wątpliwości te mają rzeczywisty i poważny charakter, nie należą do zwykłych wątpliwości, które wiążą się z procesem stosowania prawa. W przypadku, gdy w ramach stosowania tych 5 przepisów powstały już w orzecznictwie sądów określone rozbieżności, skarżący powinien je przedstawić, jak też uzasadnić, że dokonanie wykładni jest niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 28 marca 2007 r., II CSK 84/07, LEX nr 315351; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07, LEX nr 448205; z dnia 12 grudnia 2008 r., II PK 220/08, LEX nr 523522; z dnia 20 maja 2016 r., V CSK 692/15, LEX nr 2054493). Skarżący nie spełnił wskazanych wymagań. Po pierwsze, ograniczył się do przedstawienia pytania, bez wykazania problemów interpretacyjnych wynikających (także) z odmiennych orzeczeń sądów. Po drugie, postawione pytania stanowią powielenie podstaw kasacyjnych, którym nadano postać zdania pytającego, a z tego wynika, że Sąd Najwyższy nie miałby dokonywać wykładni przepisów (o charakterze abstrakcyjnym), ale wypowiadać się co do prawidłowej subsumcji stanu faktycznego pod wskazane normy prawne. Po trzecie wreszcie, z podstawy faktycznej zaskarżonego wyroku nie wynika, aby zainteresowani nadal (po podjęciu działalności gospodarczej) wykonywali te same czynności w ten sam sposób i to pod nadzorem dotychczasowego pracodawcy (T. S.A). Tym samym skarżący przedstawiając wątpliwości - wbrew art. 39813 § 2 k.p.c. - powołuje się na nowe okoliczności faktyczne. Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, a o kosztach postępowania kasacyjnego orzekł zgodnie z art. 39821 w związku z art. 108 § 1 k.p.c. i art. 98 § 1 k.p.c. oraz § 9 ust. 2 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (jednolity tekst: Dz.U. z 2018 r., poz. 265). [as]